
Conductor , Violin
.(1916 - 1999)
کنجکاوی سیریناپذیر و اشتیاق یهودی منوهین، ویولننواز، ویولانواز و رهبر ارکستر، به همهٔ جنبههای موسیقی سبب شد که تفسیرهای موسیقایی او تا پایان دوران حرفهای طولانیاش سرشار از سرزندگی و شور باقی بمانند. منوهین در سال ۱۹۱۶ در نیویورک به دنیا آمد. اجراهای شگفتانگیز او در دوران کودکی، هنگامی که با سهولتی حیرتآور قطعاتی بسیار دشوار و تکنیکی را مینواخت، غوغایی برپا کرد. او درحالیکه هنوز چیزی بیش از کودکی خردسال نبود، با همان شدت احساس و ژرفای بیانی مینواخت که از یک استاد موسیقیِ باتجربه انتظار میرفت. بااینحال، نوازندگی او در آن دوران کاملاً غریزی بود. در سالهای بعد، هنگامی که کوشید با جدیت دریابد چگونه به آن دستاوردهای شگفتانگیز میرسد، اجرای او گاه بخشی از درخشش پیشین خود را از دست میداد. با وجود این، از نظر موسیقایی به سطحی والاتر دست یافته بود و با غنا و انسانیتی عمیق مینواخت؛ ویژگیهایی منحصربهفرد و ارزشمند که او را از دیگران متمایز میکرد. منوهین همچنین خود را در معرض تجربهها و ابتکارهای تازه و هیجانانگیز موسیقایی قرار داد. از جمله، مدرسهای پیشرو برای آموزش موسیقی در استوک دابِرنون، در منطقهٔ ساری انگلستان، تأسیس کرد؛ با استفان گراپلی، ویولننواز فرانسوی، دوئتهای جَز نواخت؛ با راوی شانکار، نوازندهٔ سیتار هندی، به بداههنوازی راگا پرداخت؛ و حتی ارکستر فیلارمونیک برلین را درحالیکه در وضعیت وارونهٔ یوگا قرار داشت و پاهای پوشیده از کفشش را به کار میگرفت، رهبری کرد. منوهین در سال ۱۹۹۹، در ۸۲ سالگی، در برلین درگذشت و مجموعهای عظیم از آثار ضبطشده از خود به جا گذاشت؛ مجموعهای که در میان آن، اجراهای کمنظیر او از کنسرتوهای کمتر شناختهشدهٔ ارنست بلوخ، فردریک دِلیوس و کارل نیلسن جایگاهی ویژه دارند.