ولفگانگ اشنایدرهان، نوازندهٔ ویولن و گاه رهبر ارکستر، هنرمندی بسیار چندوجهی بود که به یک اندازه با آثار هانس ورنر هنزه و آثار بتهوون، موتسارت و شوبرت احساس نزدیکی میکرد. او هرگز به چهرهای کاملاً شناختهشده در میان عموم تبدیل نشد، اما در تمام جنبههای زندگی موسیقایی اتریش حضوری فعال داشت و بهسبب عمق تواناییهای تفسیریاش بسیار مورد تحسین بود. اشنایدرهان در سال ۱۹۴۸ با ایرمگارد زفرید ازدواج کرد و در طول ۴۰ سال زندگی مشترکشان، بارها با او به اجرای موسیقی پرداخت. او در سال ۱۹۵۶ از بنیانگذاران ارکستر زهی جشنوارهٔ لوسرن بود و در آکادمی موسیقی لوسرن نیز تدریس میکرد. اشنایدرهان در سالهای پایانی عمرش بهعنوان مدرس بسیار پرتقاضا بود و همچنان در وین زندگی میکرد؛ شهری که در ۱۸ مهٔ ۲۰۰۲ در آن درگذشت. پس از مرگ او، بسیاری از ضبطهایش در قالب انتشارهای آرشیوی و بازنشرهای تاریخی عرضه شدند. از جملهٔ این آثار، در سال ۲۰۱۹ ضبطی از تریوهای پیانوی شوبرت بود که او با همراهی بوریس پرگامنشیکوف، نوازندهٔ ویولنسل، و پل بادورا-اسکودا، پیانیست، اجرا کرده بود.