از اواخر دههٔ ۱۹۴۰، ویلما لیپ بهعنوان یکی از درخشانترین اجراکنندگان نقش ملکهٔ شب شناخته میشد و اجرای این نقش در چندین سالن اپرای مهم اروپا برایش شهرت و تحسین فراوانی به همراه آورد. پس از آن، ضبطهای استودیویی اپرای «نیلبک سحرآمیز» انجام شد: نخست در سال ۱۹۵۰ به رهبری هربرت فون کارایان و سپس در سال ۱۹۵۵ به رهبری کارل بوم. با این حال، در دههٔ ۱۹۶۰، بخش زیادی از تمرکز و ثباتی که پیشتر در صدای او به چشم میخورد، از میان رفته بود و تلاشهایش برای ورود به رپرتوار لیریک نیز چندان موفقیتآمیز نبود. لیپ در وین نزد دو خوانندهٔ نامدار تحصیل کرد: آنا بار-میلدنبورگ، سوپرانوی دراماتیک که در دوران مدیریت مالر در اپرای دولتی وین به جایگاهی افسانهای دست یافته بود، و آلفرد یرگر، خوانندهٔ باس-باریتون و بازیگری قدرتمند که شیوهٔ تولید صدایش بهوضوح نامتعارف بود. لیپ نخستین اجرای خود را در زادگاهش، در نقش روزینا، انجام داد. دو سال بعد، در بیستسالگی، به اپرای دولتی وین دعوت شد؛ در دورهای که این مجموعه میکوشید پس از شرایط دشوار دوران جنگ، فعالیت خود را از نو سامان دهد. اجرای او در نقش ملکهٔ شب در وین، در سال ۱۹۴۸، خیرهکننده توصیف شد. او همین نقش را با رهبری اتو کلمپرر در تالار اپرای لا اسکالا و با رهبری ویلهلم فورتونگلر در جشنوارهٔ سالزبورگ نیز با موفقیت اجرا کرد. تالار اپرای کاونت گاردن در سال ۱۹۵۱ برای نخستین بار میزبان او شد. اجرای لیپ در نقش گیلدا از نظر ظاهر و کیفیت صوتی دلنشین ارزیابی شد، اما صدای او را سبک و کمحجم دانستند؛ او یکی از پنج سوپرانو بود که این نقش را بهطور مشترک اجرا میکردند. اجرای ملکهٔ شب او پختهتر و موفقتر تلقی شد. در مقابل، اجرای نقش ویولتا در سال ۱۹۵۵ چندان موفق نبود، زیرا صدای او در پردههای سوم و چهارم از قدرت و غنای کافی برخوردار نبود. لیپ در جشنوارهٔ گلایندبورن سال ۱۹۵۷، به رهبری پل زاشر، رهبر ارکستر سوئیسی، نقش کنستانتسه را خواند و ارنست هفلایگر در نقش تامینو با او همصحنه بود. نخستین حضور لیپ روی صحنهٔ اپرا در آمریکا در سال ۱۹۶۲، در سانفرانسیسکو، رقم خورد؛ جایی که چهار نقش را اجرا کرد، اما تنها یکی از آنها کاملاً با محدوده و ویژگیهای صوتی مناسب صدای او، یا همان فاخ، سازگاری داشت. متأسفانه، اجرای او در نقش سوفی در کنار مارشالینِ ظریف و خوشپرداختِ الیزابت شوارتسکف، در نتهای بالای نقش با لرزش و بیثباتی همراه بود. اجرای نقش آلیس در اپرای «فالستاف» ــ نقشی که او پیشتر نیز نانتتا را در همین اپرا اجرا کرده بود ــ بیشتر عجیب و نامأنوس به نظر میرسید. تفسیرهای او از نقشهای ندّا و میکائلا نیز با سبک و زبان موسیقایی این آثار سازگاری کافی نداشتند و از رنگآمیزی صوتی مناسب بیبهره بودند. در میان ضبطهای لیپ، اجرای «نیلبک سحرآمیز» به رهبری کارایان در سال ۱۹۵۰، صدای او و هنر اجراییاش را در شادابترین و درخشانترین دورهٔ فعالیتش ثبت کرده است. اجرای زندهای از جشنوارهٔ سالزبورگ در سال ۱۹۵۱، با رهبری فورتونگلر و گروهی تقریباً مشابه از خوانندگان، نیز اثری بهیادماندنی است. اما هنگامی که لیپ در سال ۱۹۵۵ نقش ملکهٔ شب را با رهبری بوم ضبط کرد، اجرای او تا حدی از استحکام و اطمینان پیشین فاصله گرفته بود. لیپ در وین عنوان افتخاری «کامِرزنگرین» را دریافت کرد و چند سال نیز در موزارتیوم سالزبورگ به تدریس پرداخت.