
Tenor
.(1957)
ویلیام ماتئوتسی بهعنوان خوانندهٔ تنور اپرا، بهواسطهٔ گسترهٔ صوتی بسیار وسیعش ــ بهویژه توانایی چشمگیر در نتهای زیر ــ و صدای دلنشین و سبکِ لیریک، شهرتی یافته که او را از بیشتر همعصرانش متمایز میکند. از اوایل دههٔ ۱۹۸۰، نامش در اروپا و قارهٔ آمریکا بهخوبی شناخته شده است؛ بااینحال، اغلب از گروهی هستهای و وفادار از طرفدارانش سخن گفته میشود و برخی ناظران حتی برای او جایگاهی فرقهوار قائلاند. در واقع، ستایشگران ماتئوتسی همواره بر چابکی و انعطافپذیری فوقالعادهٔ صدای او تأکید کردهاند؛ صدایی که میتواند از دو بالاترین نتِ معمول تنور نیز فراتر رود و به فا دیز برسد و حتی آن را با صدای کامل و پرقدرت حفظ کند. او در قرن بیستویکم نیز همچنان فعال ماند، هرچند عمدهٔ فعالیتش به آموزش اختصاص یافت. ماتئوتسی بیش از هر چیز بهخاطر نقشآفرینیهایش در آثار روسینی شناخته میشود؛ او بیش از هشت نقش کمیک و بیش از شش نقش از اپراهای جدی روسینی را اجرا کرده است. بااینحال، رپرتوارش بسیار فراتر از آثار روسینی میرود و از مونتهوردی و ویوالدی آغاز میشود و تا موتسارت، وردی، گونو، پوچینی و شمار زیادی از آهنگسازان دیگر امتداد مییابد. او معمولاً از اجرای آثار قرن بیستمی پرهیز کرده و تنها چند استثنا در کارنامهاش دیده میشود؛ از جمله اپرای «فرانچسکا دا ریمینی» اثر زاندونای. ماتئوتسی ضبطهای متعددی برای شرکتهای گوناگون انجام داده است؛ از جمله دکا، فیلیپس، دویچه گرامافون، ئیاِمآی، سونی کلاسیکال، نووا اِرا و بسیاری شرکتهای دیگر. ماتئوتسی در ۱۲ دسامبر ۱۹۵۷ در بولونیا متولد شد. او در جوانی به فراگیری آواز پرداخت، اما نخستین آموزش جدیاش را نزد پارییده ونتوری، تنور نامدار، در بولونیا دریافت کرد. سپس نزد رودولفو چلتی به تحصیلات خود ادامه داد. سال ۱۹۷۹ نقطهٔ عطفی در زندگی حرفهای این خوانندهٔ جوان بود: ماتئوتسی در دو مسابقهٔ مهم ایتالیا، یعنی اِناِل و آسلیکُو، به پیروزی رسید. اما پیروزی او در مسابقهٔ انریکو کاروزو در سال ۱۹۸۰، رویدادی سرنوشتساز بود که مسیر حرفهای بینالمللیاش را هموار کرد؛ مسیری که در آن حدود ۱۰۰ نقش متفاوت را اجرا کرد و به تقریباً تمام تالارهای بزرگ اپرای جهان راه یافت. ماتئوتسی در سال ۱۹۸۸ با اجرای نقش کنت آلمـاویوا در اپرای «آرایشگر شهر سویل» اثر روسینی، نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن تجربه کرد. تا اوایل دههٔ ۱۹۹۰، او به ستارهای تثبیتشده در دنیای اپرا تبدیل شده بود؛ خوانندهای که حتی میتوانست با ضبط آثاری از رپرتوارهای کمتر شناختهشده یا نهچندان معتبر نیز موفقیت چشمگیری کسب کند. آلبوم «تستی ــ ترانههای کمیاب» که در سال ۱۹۹۵ توسط شرکت داینامیک ایتالیا منتشر شد، نمونهای از این توانایی بود. در قرن بیستویکم، ماتئوتسی به نفع فعالیت آموزشی، برنامهٔ اجراهای خود را محدود کرد. او بهطور منظم در ژاپن، آلمان، ایتالیا و دیگر نقاط اروپا کلاسهای پیشرفتهٔ آموزشی برگزار میکرد. از جمله ضبطهای متأخر او میتوان به بازنشر اپرای «پیوریتانی» اثر بلینی در سال ۲۰۰۷ اشاره کرد که با رهبری ریچارد بونینج، از سوی شرکت نووا اِرا منتشر شد.