ویلیام برد (William Byrd) به‌حق یکی از بزرگ‌ترین آهنگسازان اواخر قرن شانزدهم به شمار می‌رود. او را می‌توان همتای انگلیسی آهنگسازانی چون پالسترینا در ایتالیا، لاسوس در مونیخ و ویکتوریا در اسپانیا دانست. برد با تسلط کم‌نظیر خود بر کنترپوان، توانایی ویژه‌ای در آفرینش خطوط ملودیک و بیان دقیق احساسات و حالات نهفته در واژه‌ها داشت.
آثار مذهبی و غیرمذهبی او بخشی از جریان تازه‌ای در موسیقی اروپای آن دوره بودند؛ جریانی که بیش از گذشته بر احساسات انسانی تأکید می‌کرد، در حالی که همچنان سنت چندصداییِ رسمی و کم‌احساس‌ترِ دوره‌های پیشین را حفظ می‌کرد.
برد حدود سال ۱۵۴۰ در خانواده‌ای مرفه در لندن متولد شد. احتمالاً در کودکی خوانندهٔ گروه کُر Chapel Royal بود و به‌طور قطعی نزد توماس تالیس، ارگ‌نواز و آهنگساز برجستهٔ این مجموعه، به تحصیل پرداخت. او در سال ۱۵۶۳ به‌عنوان نوازندهٔ ارگ و سرپرست گروه کُر کلیسای جامع لینکلن منصوب شد و حدود یک دهه بعد، در حالی که به‌عنوان آهنگسازی جوان و مورد احترام شناخته می‌شد، به Chapel Royal بازگشت.
برد پیش از کناره‌گیری تدریجی از فعالیت‌های عمومی در اوایل قرن هفدهم، سبک‌های موسیقی قارهٔ اروپا را از طریق موتت‌ها و آثار کلاویه‌ای خود به دربار سلطنتی انگلستان معرفی کرد و آن‌ها را با زبان موسیقایی شخصی خود درآمیخت.
استقلال فکری او در زندگی شخصی نیز آشکار بود. برد در سرزمینی پروتستان، آشکارا به آیین کاتولیک رومی وفادار ماند؛ امری که در آن زمان ممنوع و حتی جرم محسوب می‌شد. او همچنین در سال‌های پایانی زندگی درگیر چندین دعوای حقوقی شد.
این روحیهٔ مستقل در آثارش نیز دیده می‌شود؛ از آثار اولیه‌ای مانند موتت عید پاک Christus resurgens در میانهٔ دههٔ ۱۵۵۰، تا تنظیم‌های پرقدرت مزامیر Ad Dominum cum tribularer و Domine, quis habitabit در دههٔ ۱۵۶۰، موتت شادمانهٔ Laudibus In Sanctis از دومین مجموعهٔ Cantiones Sacrae در سال ۱۵۹۱، سه مس لاتین برجسته در دههٔ ۱۵۹۰ و سرانجام آثار متأخر او برای آیین کاتولیک؛ که در میان آن‌ها Justorum Animae از برجسته‌ترین آثار اوست.
برد همچنین از پیشگامان و مروجان مادریگال انگلیسی بود و با مجموعه‌ای چشمگیر از آثار کلاویه‌ای و قطعاتی برای گروه‌های کوچک سازها، جایگاه خود را به‌عنوان برجسته‌ترین آهنگساز انگلستان عصر الیزابت تثبیت کرد. او در سال ۱۶۲۳ درگذشت.
