
Mezzo-Soprano , Soprano
.(1956)
والتراود مایر، متزوسوپرانو، هرچند بهخاطر ایفای نقشهای واگنریاش شهرت و تحسین فراوانی کسب کرده است ــ و البته بهحق ــ از گسترهٔ وسیعی از آثار اپرایی ایتالیایی، فرانسوی و حتی روسی نیز برخوردار است و در اجرای آنها مهارتی کمنظیر دارد؛ از کارمنِ بیزه و ژاندارکِ چایکوفسکی گرفته تا آزوچنا در اپرای «ایل تروواتوره» اثر وردی و دالیلا در اپرای «سامسون و دالیلا» اثر سنسانس. او همچنین شمار قابلتوجهی از نقشهای سوپرانو را اجرا کرده است؛ از جمله ایزولده در اپرای واگنر و سانتوتسا در اپرای «کاوالریا روستیکانا» اثر ماسکانی. از دیگر نقشهای واگنری که مایر آنها را با درخشندگی اجرا کرده است میتوان به کوندری در «پارسیفال»، والترات در «غروب خدایان»، زیگلینده و فریکا در «والکوره»، ونوس در «تانهاوزر» و اورترود در «لوهنگرین» اشاره کرد. بااینحال، دامنهٔ آثار مایر به اپرا محدود نمیشود و فعالیتهای کنسرتی و رسیتال را نیز دربرمیگیرد؛ از جمله ترانههای هنریِ شوبرت، شومان، برامس و ریشارد اشتراوس؛ رکوئیمهای وردی و موتسارت؛ «میسا سولمنیس» بتهوون؛ سمفونیهای شمارهٔ ۲ و ۸ مالر و «آواز زمین»؛ و آثار بسیار دیگری. اجراهای او در شمار زیادی از سیدیها و دیویدیها منتشر شدهاند که بسیاری از آنها را میتوان از ناشرانی چون دویچه گرامافون، ئیاِمآی، اِراتو، سونی، ویرجین کلاسیکس، وارنر کلاسیکس، تلدک، اوپوسآرته و یونیتل تهیه کرد. والتراود مایر در ۹ ژانویهٔ ۱۹۵۶ در وورتسبورگ آلمان متولد شد. او در دوران کودکی و نوجوانی در گروههای کر متعددی آواز میخواند. تحصیلات اولیهاش در رشتههای زبان انگلیسی و زبانهای رومی بود، اما همزمان بهطور خصوصی نزد دیتگر یاکوب در شهر کلن نیز به فراگیری آواز پرداخت. مایر در سال ۱۹۷۶ با ایفای نقش لولا در اپرای «کاوالریا» نخستین حضور حرفهای خود را در اپرای وورتسبورگ تجربه کرد. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ عضو اپرای مانهایم بود و در آنجا نقشهای متعددی را اجرا کرد. سال ۱۹۸۰ نقطهٔ عطفی در زندگی حرفهای مایر بود: او نخستین حضور بینالمللی خود را در نقش فریکا، در تئاتر مشهور کولون در بوئنوسآیرس، تجربه کرد. در همان سال به عضویت اپرای دورتموند درآمد و تا سال ۱۹۸۳ در آنجا فعالیت داشت. نخستین حضور مایر در جشنوارهٔ بایرویت در سال ۱۹۸۳، در نقش کوندری، با استقبال چشمگیری روبهرو شد و او را به شهرتی جهانی رساند. او یک فصل (۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴) در هانوفر و سه فصل (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸) در اشتوتگارت آواز خواند. در همین دوران، چندین حضور مهم بینالمللی دیگر را نیز تجربه کرد: در سال ۱۹۸۴ در نقش شاهدخت ابولی در اپرای «دون کارلو» اثر وردی، در کاونت گاردن؛ در سال ۱۹۸۷ بار دیگر در نقش فریکا، در اپرای متروپولیتن؛ و در سال ۱۹۸۸ در نقش ونوس، در اپرای دولتی وین. پس از اجرای بسیار تحسینشدهٔ او در نقش ایزولده در جشنوارهٔ بایرویت در سال ۱۹۹۳، مایر بهطور منظم نقشهای سوپرانوی دراماتیک را نیز اجرا کرد. او در جشنوارهٔ اپرای مونیخ در سال ۲۰۰۱، برای نخستین بار نقش دیدون را در اپرای «ترواییها» اثر برلیوز خواند و بار دیگر نقدهایی بسیار ستایشآمیز دریافت کرد. مایر در سال ۲۰۰۷ نقش ایزولده را در تالار لا اسکالا، به رهبری دانیل بارنبویم، دوباره اجرا کرد. در سال ۲۰۰۹ نیز ضبطی بر اساس اجراهای «تریستان و ایزولده» در لا اسکالا، توسط ویرجین کلاسیکس منتشر شد.