
Conductor
.(1878 - 1968)
تولیو سرافین یکی از معتبرترین رهبران ارکستر ایتالیایی دوران خود بود و بهویژه در زمینهٔ اپرا شهرت داشت. او تحصیلات عالی موسیقی خود را در کنسرواتوار میلان گذراند و در آنجا آهنگسازی و ویولن آموخت. سرافین در سال ۱۸۹۸ در فرارا نخستین اجرای خود را بهعنوان رهبر ارکستر تجربه کرد و سپس آرتورو توسکانینی او را بهعنوان دستیار رهبر ارکستر در تالار اپرای لا اسکالا در میلان استخدام کرد. فعالیت حرفهای او با رهبری مهمان در تالارهای بزرگ اپرای ایتالیا گسترش یافت. سرافین در سال ۱۹۰۷ در کاونت گاردن لندن نخستین اجرای خود را در این شهر انجام داد. او در سال ۱۹۰۹ بهعنوان رهبر ارکستر اصلی لا اسکالا منصوب شد و این سمت را در دو دوره بر عهده داشت که جنگ جهانی اول وقفهای میان آنها انداخت: از ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۴ و از ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸. در این دوران، بهدلیل گسترش رپرتوار فراتر از آثار متداول اپرای ایتالیایی مورد توجه قرار گرفت. او اپراهای ایتالیایی L’Amore dei tre re (۱۹۱۳) و La Nave (۱۹۱۸)، هر دو از مونتمتزی، را به رپرتوار افزود. در همین دوره، شماری از اپراهای خارجی را نیز برای نخستین بار به زبان ایتالیایی روی صحنه برد؛ از جمله اپرای اولیهٔ ریچارد اشتراوس، Feuersnot، شاهکار او Der Rosenkavalier، اپرای Ariane et Barbe-Bleue اثر شارل دوکا، اپرای Oberon اثر وبر و آثاری از هومپردینک و ریمسکیکورساکوف. سرافین در دوران عضویت در گروه رهبران ارکستر اپرای متروپولیتن نیویورک، از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۴، همچنان به معرفی اپراهای تازه ادامه داد. او نخستین اجراهای آمریکاییِ توراندوت اثر پوچینی، سیمون بوکانگرا اثر وردی و اپراهایی از موسورگسکی، فایا و جوردانو را رهبری کرد. همچنین رهبری نخستین اجراهای جهانی اپراهای آمریکاییِ امپراتور جونز اثر لوئی گروئنبرگ، پیتر ایبتسون اثر دیمز تیلور و خدمتگزاران پادشاه را بر عهده داشت. در دوران فعالیتش در متروپولیتن، نقش او در پرورش حرفهای رزا پونسله نیز مورد توجه قرار گرفت؛ خوانندهای که بعدها به یکی از ستارگان برجستهٔ این تالار اپرا تبدیل شد. سرافین در سال ۱۹۳۱، هنگام حضورهای پونسله در کاونت گاردن، او را در دو اپرایی رهبری کرد که پیشتر در آن تالار اجرا نشده بودند: نیروی سرنوشت اثر وردی و فدرا اثر رومانی. در سال ۱۹۳۴، سرافین به ایتالیا بازگشت و مدیر هنری تئاترو رئاله در رم شد. او به رویکرد نوآورانهٔ خود ادامه داد و نخستین اجرای چرخهٔ اپرایی حلقهٔ نیبلونگ واگنر به زبان ایتالیایی و نیز نخستین اجرای ایتالیایی اپرای ووتسک اثر برگ را رهبری کرد. پس از جنگ جهانی دوم، در فصل ۱۹۴۶–۱۹۴۷ بار دیگر رهبری لا اسکالا را بر عهده گرفت و اپرای پیتر گریمز اثر بریتن را برای نخستین بار به زبان ایتالیایی اجرا کرد. سرافین همچنین پژوهشگری برجسته در زمینهٔ اپرای اولیهٔ ایتالیا بود. کتاب او با عنوان سبک، سنت و قراردادهای ملودرام ایتالیایی در سدههای هفدهم و هجدهم که در میلان طی سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ منتشر شد، پژوهشی مهم در این زمینه به شمار میرود. پیش از فعالیتهای او، تنها شمار اندکی از اپراهای دورهٔ بلکانتو و آثار قدیمیتر بهطور منظم روی صحنه میرفتند و اجراهایشان نیز از سنتهای نادرست و تحریفشده آسیب میدید. سرافین این اپراها را ویرایش کرد و آثار روسینی، بلینی و دونیتزتی را دوباره به صحنه بازگرداند. استعداد او در پرورش استعدادهای تازه ــ استعدادی که تیتو گوبی، خوانندهٔ بزرگ اپرا، آن را «خطاناپذیر» توصیف کرده بود ــ به کشف و پرورش دو مفسر برجستهٔ این رپرتوار، ماریا کالاس و جوآن ساترلند، انجامید. او برخی از درخشانترین اجراها و ضبطهای اولیهٔ کالاس را رهبری کرد و در سال ۱۹۵۹ نیز اجرای لوسیا دی لامرمور در کاونت گاردن را هدایت کرد؛ اجرایی که مسیر حرفهای جوآن ساترلند جوان را دگرگون ساخت. سرافین رهبری کمهیاهو و خویشتندار بود و با رویکردی آرام، ارکستر را هدایت میکرد؛ تنها زمانی سختگیر میشد که با بیدقتی روبهرو بود. او تا سالهای پایانی عمر نیز به نوآوری ادامه داد و در هشتادوچهارسالگی اپرای اتللو اثر روسینی را در رم دوباره روی صحنه برد.