
Composer
.(1671 - 1751)
آلبینونی، با برخورداری از آن انرژی درخشان و در عین حال گاه مالیخولیایی که در بخش بزرگی از موسیقی باروک ونیزی جاری است، آهنگسازی پرکار و اهلفرهنگ و یک دیلِتانت (dilettante) بود؛ چنانکه خود را Dilettante Veneto، یعنی «دیلِتانت ونیزی»، مینامید. او در سال ۱۶۷۱ در ونیز به دنیا آمد و به لطف برخورداری از خانوادهای مرفه، ناچار نبود برای گذران زندگی بر مهارتهای قابلتوجه خود در نوازندگی ویولن، خوانندگی و آهنگسازی تکیه کند. بااینحال، صرفاً به ثروت خانوادگی خود بسنده نکرد. بیش از ۵۰ اپرا ــ هرچند خودش اصرار داشت که بیش از ۸۰ اپرا نوشته است ــ در ونیز و خارج از آن، عطش مخاطبان به اپرا را سیراب کردند. در واقع، آلبینونی در سال ۱۷۲۲، به دعوت الکتور، دو اپرای خود را در مونیخ به روی صحنه برد. او که علاقهٔ ویژهای به ابوا داشت، با مجموعههای Concerti a cinque، Op. 7 و Concerti a cinque، Op. 9 (۱۷۱۵/۱۷۲۲)، به رواج این ساز در ایتالیا کمک کرد؛ جایی که شهرت او همتراز با کورِلی و ویوالدی، پادشاه کنسرتو در ونیز، بود. حتی ی. س. باخ نیز با بهرهبرداری از برخی آثار آلبینونی برای اهداف آهنگسازی و آموزشی، به نوعی تحسین خود را نسبت به او نشان داد. ازاینرو طنزآمیز است که آلبینونی امروزه بیش از همه با اثری شناخته میشود که اصلاً خودش آن را ننوشته است: اثر موسوم به «آداجیو در سل مینور برای سازهای زهی و ارگ» (Adagio in G Minor for Strings and Organ) که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد و در واقع بازآفرینیای رمانتیکگرایانه از سوی موسیقیشناس و آهنگساز، رِمو جیاتزوتو (Remo Giazotto) بود.