تام کروز، باریتون (یا باسباریتون)، یکی از چندوجهیترین هنرمندان نیمهٔ دوم قرن بیستم بود که در اجرای آثاری از باخ تا بریتن و از موتسارت تا سیرل، توانایی چشمگیری داشت. صدای کروز، اگرچه از نظر حجم و غنا چندان بزرگ و پرطنین نبود، همواره با کیفیتی پاکیزه و خوشآهنگ تولید میشد و هیچگاه صدایی ناخوشایند از آن شنیده نمیشد. در کنار این ویژگی، غریزهٔ هنری ظریف او نیز سبب میشد اجراهایش همواره در سطحی والا باقی بمانند. حتی در نقشهایی که به صدایی سنگینتر از توان واقعی او نیاز داشتند، بیان روشن و حساسیت هوشمندانهاش در انتخاب تأکیدهای درست، این تصور را ایجاد میکرد که از اقتدار و توانایی لازم برخوردار است. کروز در ابتدا قصد داشت در زادگاهش حرفهٔ پزشکی را دنبال کند، اما علاقهاش به موسیقی سبک و سپس گرایش به آواز، او را بهسوی فعالیت حرفهای در موسیقی سوق داد. او در سال ۱۹۵۶ وارد آکادمی موسیقی وین شد و پس از پایان تحصیلاتش، در سال ۱۹۵۹ در اپرای شهری برلین نخستین اجرای خود را روی صحنه تجربه کرد. نقش او اسکامیلو بود؛ نقشی که بعدها دو بار دیگر نیز آن را ضبط کرد. نخستین حضور بینالمللی چشمگیرش با اجرای نقش کورونال در ضبطی به رهبری سولتی و با حضور بیرگیت نیلسون رقم خورد. پس از آن، دعوتهای متعددی برای اجرا در تالارهای اپرا و صحنههای کنسرت در سراسر اروپای مرکزی دریافت کرد. در سال ۱۹۶۲ به گروه اپرای هامبورگ پیوست و با ایفای نقشهایی در آثار واگنر، وردی و بهویژه موتسارت، محبوبیت فراوانی نزد مخاطبان این اپرا به دست آورد. تنها پنج سال بعد، عنوان خوانندهٔ مجلسی (Kammersänger) به او اعطا شد. کروز در تئاتر محل فعالیت خود، در نخستین اجراهای اپراهای «بز طلایی» اثر ارنست کرنک در سال ۱۹۶۴ و «هملت» اثر همفری سیرل در سال ۱۹۶۸ نیز شرکت داشت. در همین دوران، نخستین حضورش در جشنوارهٔ بایرویت را در سال ۱۹۶۲، در نقش منادی اپرای «لوهنگرین»، تجربه کرد و سال بعد برای نخستین بار در جشنوارهٔ گلیندبورن ظاهر شد و نقش کنت را در اپرای «کاپریچیو» اثر ریشارد اشتراوس خواند. کروز در ایالات متحده در نخستین اجرای آمریکایی «رکوئیم جنگ» اثر بریتن شرکت کرد و در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۷ با ایفای نقش آلمـاویوا در اپرای «عروسی فیگارو» اثر موتسارت، نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن تجربه کرد. او طی شش فصل، در ۴۳ اجرا روی صحنه رفت و سه نقش دیگر نیز بر عهده گرفت: مالاتستا، گولیلمو و اسکامیلو. اجرای نقش اسکامیلو در قالب یک ضبط صوتی نیز منتشر شد؛ ضبطی که در آن مرلین هورن در نقش کارمن و جیمز مککراکن در نقش دون خوزهٔ پرقدرت حضور داشتند و لئونارد برنستاین رهبری آن را با رویکرد تفسیری خاص خود بر عهده داشت. در شیکاگو، کروز نقش گولیلمو را روی صحنهٔ اپرای لیرک اجرا کرد و در اجراهای «مصائب متی قدیس» اثر باخ، به رهبری سولتی و با ارکستر سمفونیک شیکاگو، در نقش مسیح حضوری تأثیرگذار داشت. او بعدها در ضبط صوتی همین اثر به رهبری سولتی نیز شرکت کرد. نخستین حضور کروز در سالزبورگ در سال ۱۹۶۸ رقم خورد؛ زمانی که نقش اصلی اپرای «دون ژوان» را خواند و بدینترتیب همکاری پرباری با این جشنواره آغاز کرد. سی سال پس از نخستین حضورش، در اجرای بسیار تحسینشدهٔ اپرای «سن فرانسوا دِ آسیز» اثر مسیان در سالزبورگ نیز شرکت داشت. او نخستین بار در سال ۱۹۷۳ در پاریس به اجرا پرداخت و دو سال بعد، تالار لا اسکالا از او استقبال کرد. کروز اگرچه روی صحنه در نقشهای موتسارت بیش از هر جای دیگری میدرخشید، در نقشهای دیگری چون پیزارو، گولو و آمفورتاس نیز اجراهایی مؤثر ارائه کرد و در نقش آموناسرو نیز، با وجود صدایی نسبتاً سبک، شخصیتی زنده و تأثیرگذار آفرید. کروز در طول دوران حرفهای طولانی خود، ضبطهای استودیویی فراوانی با هنرمندان برجسته انجام داد. اجرای او در نقش پیزارو، در کنار نیلسون و مککراکن و با رهبری پرانرژی لورین مازل، بهطرزی هراسانگیز خشن و بدطینت از کار درآمده است. ضبطهای متعدد او از آثار باخ، صدایی نرم و روان را در کنار تفسیری همدلانه و درکی دقیق از سبک موسیقایی این آثار به نمایش میگذارند. هر دو ضبط او از نقش اسکامیلو، اگرچه از نظر نمایش مهارتهای آوازی خیرهکننده به نهایت کمال نمیرسند، اما هم استعداد نمایشی او را آشکار میکنند و هم تواناییاش را در اجرای واقعی و کامل عبارتهای آوازی متعدد در محدودهٔ بم صدا نشان میدهند. در نهایت، ضبطهای فراوان کروز از لیدهای آلمانی و ترانههای اسکاندیناویایی و روسی، حاصل کار هنرمندی ژرفنگر و جذاباند.