
Baritone
.(1913 - 1984)
تیتو گوبی باریتونی اپرایی و مورد تحسین همگان بود. او در آغاز برای دنبال کردن حرفهٔ حقوق در دانشگاه پادوآ تحصیل کرد، اما سرانجام از این مسیر منصرف شد و بهجای آن، در رم نزد جولیو کریمی به فراگیری آواز پرداخت. نخستین حضور اپرایی او در سال ۱۹۳۵، در شهر گوبیو، در نقش کنت رودولفو در اپرای «لا سونامبولا» اثر بلینی بود. او برای فصل ۱۹۳۵–۱۹۳۶ بهعنوان خوانندهٔ ذخیره استخدام شد و به لا اسکالای میلان پیوست؛ نخستین حضورش در آنجا در نقش منادی در اپرای «اورزئولو» اثر ایلدبراندو پیتزتی بود. او در سال ۱۹۳۶ برندهٔ مسابقهٔ بینالمللی آواز در وین شد. در پی این موفقیت، جایگاه برجستهتری در برنامهها به او اختصاص یافت؛ در سال ۱۹۳۷ نقش ژرمون را در اپرای «لا تراویاتا» در تئاتر رئالهٔ رم خواند. همان سال، نقش لِلیو را در اپرای «زنان کنجکاو» اثر ارمانو ولف-فراری اجرا کرد و تا سال ۱۹۳۹ همچنان در نقشهای فرعی در آنجا به آوازخوانی ادامه داد. سپس به نقشهای اصلی ارتقا یافت و در سال ۱۹۴۱، هنگام سفر گروه اپرا به برلین، نقش فورد را در اپرای «فالستاف» وردی خواند. در همین فاصله، طی اجرایی مهمان در ریتی، نخستین بار در سال ۱۹۴۰ نقش اسکارپیا را در اپرای «توسکا» اثر پوچینی اجرا کرد؛ نقشی که بعدها به شناختهشدهترین نقش او تبدیل شد. گوبی در سال ۱۹۴۲ نخستین حضور خود را در نقشی اصلی در لا اسکالا، در نقش بلکوره در اپرای «اکسیر عشق»، تجربه کرد. بااینحال، اجرایی که او را به شهرت رساند، ایفای نقش وُتسِک در نخستین اجرای اپرای آلبان برگ در ایتالیا بود که در نوامبر ۱۹۴۲ در رم روی صحنه رفت. پس از تهاجم متفقین به ایتالیا در سال ۱۹۴۳، نبردها در سراسر کشور شدت گرفت و فعالیت حرفهای او را مختل کرد. پس از جنگ، حضور در صحنههای بینالمللی را نیز به برنامهٔ کاری خود افزود. نخستین بار در سال ۱۹۴۷، در نقش ریگولتو، در استکهلم ظاهر شد؛ در سال ۱۹۴۸ برای شرکت در کنسرتهایی به کاونت گاردن رفت و سپس در سانفرانسیسکو، با ایفای نقش فیگارو در اپرای «آرایشگر شهر سویل» اثر روسینی، نخستین حضورش را تجربه کرد. نخستین اجرای اپرایی او در لندن، در نقش بلکوره و در جریان سفر گروه لا اسکالا به کاونت گاردن بود. در سال ۱۹۵۴ در شیکاگو نقش فیگارو در اپرای روسینی را خواند و در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۵۶، در نقش اسکارپیا، نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن تجربه کرد. او در سال ۱۹۵۲ نیز، به رهبری فون کارایان، نقش دون جووانی را در سالزبورگ اجرا کرد. او به کارگردانی و تهیهکنندگی اپرا نیز روی آورد؛ این فعالیت را اغلب در شیکاگو انجام میداد، شهری که مرتباً در آن به روی صحنه میرفت. پس از سال ۱۹۶۵، تهیه و اجرای اپرا بهتدریج بخش مهمتری از فعالیت حرفهای او شد. در همین سال، اجرایی را در لندن تهیه کرد که خودش در نقش اصلی اپرای «سیمون بوکانگرا» اثر وردی در آن حضور داشت. اگرچه گوبی بهویژه بهخاطر تفسیر نقشهای باریتونی وردی، از جمله پوزا در «دون کارلوس»، و نقشهای پوچینی، از جمله اسکارپیا، جک رنس و جانّی اسکیکی، شهرت داشت، دامنهٔ رپرتوارش بسیار گسترده بود و بیش از ۱۰۰ نقش را در بر میگرفت. این مجموعه شامل اپراهای کماجرایی همچون «اکوبا» اثر مالیپیرو، در نقش اولیس، «تپرولوف» در اپرای «مونته ایونور» اثر روکا، کنت آلبافوریتا در اپرای «لا لوکاندیرا» اثر پرسیکو و آثاری از لوآلْدی، ناپولی و گِدینی نیز میشد. او بازیگری برجسته بود و از درک موسیقایی و هوش بالایی برخوردار بود. صدای باریتونش انعطافپذیر و غنی، اما نه چندان پرحجم بود و در اجرای طیف گستردهای از نقشها مهارت داشت. او همچنین در ۲۶ فیلم سینمایی ظاهر شد. گوبی با خوانندهٔ برجستهٔ دیگری به نام بوریس کریستوف نسبت خانوادگی سببی داشت؛ کریستوف برادرزن او بود. گوبی در سال ۱۹۷۹ از صحنهٔ اپرا کنارهگیری کرد. او زندگینامهٔ خود را با عنوان «تیتو گوبی: زندگی من» در سال ۱۹۷۹ و کتاب «تیتو گوبی و جهان اپرای ایتالیایی او» را در سال ۱۹۸۴ منتشر کرد. میراث ضبطشدهٔ ارزشمندی از اجراهای او بهجا مانده است که بیشترشان در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ضبط شدهاند.