توماس آلن، باریتون نامدار بریتانیایی، به همان اندازه که بهخاطر تواناییهای بازیگریاش شناخته میشود، بهسبب آوازخوانی برجستهاش نیز شهرت دارد. او در اجرای انواع موسیقی، از سبک و شخصیت هنری نیرومندی برخوردار است. رپرتوار گستردهٔ او آثاری از مونتهوردی، موتسارت، چایکوفسکی، نقشهای سبکترِ واگنر، بیلی باد اثر بریتن، جنگ و صلح اثر پروکفیف و روباه مکار کوچک اثر یاناچک را دربرمیگیرد. آلن در یک جامعهٔ معدننشین در شمال انگلستان بزرگ شد؛ جایی که پدرش یک گروه آواز جمعی (glee club) و یک گروه موسیقی رقص را اداره میکرد، برای یک گروه کر محلی ساز همراهی مینواخت و مجموعهای از سازهای موسیقی را نیز گردآوری کرده بود. آلن در دوران کودکی، نواختن پیانو و ارگ را از پدرش آموخت و در گروههای کر مختلف محلی آواز میخواند. در ۱۶سالگی، در گروه کر مدرسه قطعات سولو برای باریتون میخواند و حتی بهعنوان تکخوان در چندین رسیتال محلی نیز شرکت میکرد؛ در همین حال، آموزش ارگ خود را ادامه میداد و در مدرسه نیز موسیقی میخواند. او در سال ۱۹۶۴ با موفقیت در آزمون ورودی کالج سلطنتی موسیقی پذیرفته شد. در ابتدا قصد داشت تمرکز اصلی خود را بر لید (Lieder) و اوراتوریو (Oratorio) بگذارد، اما تا سال ۱۹۶۷، نخستین حضور اپرایی خود را نیز تجربه کرده بود و بهعنوان خوانندهٔ جایگزین در اپرای بانوی اول (The Prima Donna) اثر بنجامین روی صحنه رفت. در سال ۱۹۶۸، پیش از آنکه تحصیلاتش را به پایان برساند، جایزهٔ ملکه را دریافت کرد؛ جایزهای که شامل درسهایی نزد جیمز لاکهارت، مدیر موسیقی تازهمنصوب اپرای ملی ولز، نیز میشد. لاکهارت او را تشویق کرد برای پیوستن به اپرای ملی ولز در آزمون شرکت کند و آلن در همان سال، یعنی ۱۹۶۸، برای پیوستن به این مجموعه از سال بعد قرارداد بست. در فاصلهٔ آن زمان تا آغاز همکاریاش با اپرای ملی ولز، او در گروه کر جشنوارهٔ گلایندبورن آواز میخواند. در اپرای ملی ولز، لاکهارت همچنان بهعنوان مربی و راهنمای هنری آلن در کنار او بود. آلن در سال ۱۹۶۹ نخستین حضور خود را در این مجموعه در نقش فیگارو در اپرای آرایشگر سویل (Il barbiere di Siviglia) اثر روسینی تجربه کرد. او در سال ۱۹۷۱ نخستین حضور خود در کاونت گاردن را با ایفای نقش دونالد در بیلی باد تجربه کرد؛ در همان سال، نقش اصلی این اپرا را نیز برای اپرای ملی ولز بر عهده گرفت. در سال ۱۹۷۳، در نقش پاپاگنو نخستین حضور خود را در گلایندبورن داشت. سپس نخستین نقش واگنری خود را نیز ایفا کرد: ملوت در تریستان و ایزولده، در کاونت گاردن. همچنین در جشنوارهٔ آلدبورگ سال ۱۹۷۴، نقش کُنت را در اپرای صدای آریادنه (The Voice of Ariadne) اثر ماسگریو برای نخستین بار خلق کرد. در این دوره، آلن توجه ویژهای به نقشهای اصلی باریتون در اپراهای موتسارت نشان داد. در سال ۱۹۷۷، نخستین اجرای خود در نقش دون ژوان را در جشنوارهٔ سالزبورگ ارائه کرد و هم برای آوازخوانی و هم برای بازیگریاش با تحسین فراوان روبهرو شد. چند ماه بعد، با اجرای نقش کُنت در فیگارو در کاونت گاردن، توجه بیشتری را به خود جلب کرد. او در سال ۱۹۸۱ نیز با ایفای نقش پاپاگنو، نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن نیویورک تجربه کرد. در سال ۱۹۸۰، آلن برای نخستین بار نقش یوگنی اونگین در اپرای یوگنی اونگین اثر چایکوفسکی را در اپرای ملی ولز اجرا کرد. این نقش خیلی زود در کنار دون ژوان به یکی از نقشهای شاخص و شناختهشدهٔ او تبدیل شد. در دههٔ ۱۹۸۰، او بهتدریج چند نقش از آثار وردی را نیز به رپرتوار خود افزود؛ از جمله پوزا در دون کارلو و فورد در فالستاف. بااینحال، او نسبت به پذیرش نقشهای سنگینتر و دشوارتر محتاط بود. در سال ۱۹۹۹، به پاس خدماتش، در مراسم افتخارات تولد ملکه الیزابت دوم به مقام شوالیه مفتخر شد. آلن دو اجرای ضبطشدهٔ بسیار ارزشمند از دون ژوان دارد: یکی بر اساس اجرای گلایندبورن به رهبری برنارد هایتینک (EMI CDS7 47037-8) و دیگری با انتشار شرکت Philips به رهبری نویل مارینر. اجرای او از یوگنی اونگین به رهبری جیمز لواین و با انتشار دویچه گراموفون، آلن را در اوج توانایی هنریاش در یکی از نقشهای بهیادماندنی کارنامهاش به تصویر میکشد.