
Ensemble
.(1973)
تالیس اسکالرز : تعادل دقیق میان بخشها، هماهنگی مثالزدنی و کوک بینقص، همگی در کنار یکدیگر صدای متمایز و قابلشناسایی The Tallis Scholars را شکل دادهاند. این ویژگیها، که در میان بهترین گروههای مجلسی سازهای جهان نیز اهمیت دارند، از همان ابتدا در شیوهٔ کاری این گروه حضور داشتند و تا حد زیادی تحت تأثیر الگوی پیشگامانهٔ The Clerkes of Oxenford قرار گرفتند. تالیس اسکالرز در سال ۱۹۷۳ توسط پیتر فیلیپس، که در آن زمان دانشجوی نوازندگی ارگ در کالج مرتون دانشگاه آکسفورد بود، شکل گرفت. گروه خیلی زود با اجرای موسیقی مذهبی بدون همراهی ساز از دورهٔ رنسانس و اواخر قرون وسطی، به سطحی تازه از دقت و ظرافت دست یافت. تداوم اعضا نیز نقش مهمی در شکلگیری شخصیت و ماندگاری گروه داشت؛ بهطوری که بسیاری از خوانندگان اصلی آن برای چندین دهه در تالیس اسکالرز باقی ماندند. فیلیپس از همان ابتدا در پی ایجاد شیوهای از خوانندگی بود که از بیان متکی بر ویبراتو فاصله داشته باشد، اما در عین حال از قدرت و تأثیرگذاری عاطفی چشمگیری برخوردار باشد. این رویکرد در نخستین آلبوم گروه در سال ۱۹۸۰ به شکلی درخشان نمایان شد؛ آلبومی که شامل Miserere اثر آلگری، Vox Patris caelestis از ویلیام ماندی و Missa Papae Marcelli اثر پالسترینا بود. این ضبط، که با اجرای شفاف و درخشان نتهای زیرِ سوپرانو توسط آلیسون استمپ در Miserere همراه بود، فراتر از جامعهٔ محدود علاقهمندان موسیقی قدیم مورد توجه قرار گرفت و به صدر جدول آلبومهای کلاسیک بریتانیا رسید. موفقیت آن زمینه را برای تورهای منظم بینالمللی و انتشار مجموعهای از آلبومهای تحسینشده فراهم کرد. تالیس اسکالرز در ادامه آثاری از آهنگسازانی همچون ژوسکن دِ پره، تاورنر و تالیس را ضبط کرد و به سراغ سرودهای انگلیسی پیش از اصلاحات مذهبی و آثار مجموعهٔ Eton Choirbook نیز رفت. در کنار موسیقی تاریخی، گروه آثاری از آهنگسازان معاصر، از جمله آروو پرت، جان تاونر و اریک ویتاکر را نیز اجرا و ضبط کرده است. به این ترتیب، تالیس اسکالرز به یکی از مهمترین گروههای آواز جمعی در اجرای موسیقی رنسانس و موسیقی آوازی بدون همراهی ساز تبدیل شده است.