سیلویا مکنِیر، خوانندهٔ سوپرانو و هنرمندی آمریکایی با فعالیتی بینالمللی است که صدایی بهطرز چشمگیری شفاف و درخشان دارد و در بخشهای سبکتر گسترهٔ صوتی میدرخشد. او طیف گستردهای از آثار اپرایی و کنسرتی را اجرا میکند؛ از آثار موتسارت، که تخصص اصلی او به شمار میروند، گرفته تا اپراهای دورهٔ باروکِ هندل و مونتهوردی، آثار مدرن استراوینسکی و بریتن، و ترانههای جورج گرشوین و جروم کِرن. هرچند فعالیت اپرایی او عمدتاً در سالنها و تالارهای اپرای اروپا متمرکز بوده است، اجراهایی نیز در مواردی منتخب در اپرای متروپولیتن نیویورک داشته است. او بهویژه از زمان دریافت جایزهٔ ماریان اندرسون در سال ۱۹۹۲، بهطور جدی به اجرای رسیتال، هم در آمریکا و هم در کشورهای دیگر، پرداخته است. ضبطهای متعدد او برای شرکتهای فیلیپس و دویچه گرامافون همواره از کیفیتی ممتاز برخوردار بودهاند و نقشی اساسی در موفقیت او نزد مخاطبان آمریکایی داشتهاند. مکنِیر در شهر منسفیلد، ایالت اوهایو، به دنیا آمد. پدرش رهبر گروه کُر بهصورت غیرحرفهای بود و مادرش پیانو تدریس میکرد. او در دوران کودکی نواختن پیانو و ویولن را آموخت و تا اوایل دههٔ بیست زندگیاش، آموزش فشردهٔ ویولن را ادامه داد. مکنِیر معتقد است آشنایی زودهنگام و عمیقش با موسیقی، در موفقیت او بهعنوان خواننده نقش مهمی داشته است. پس از دریافت مدرک کارشناسی از کالج ویتون، وارد دورهٔ کارشناسی ارشد دانشگاه ایندیانا شد؛ جایی که در برنامهٔ آموزشی معتبر این دانشگاه، نخستین تجربههای خود را در زمینهٔ آواز اپرایی به دست آورد. پس از پایان دورهٔ هنرمندان جوان در اپرای سانفرانسیسکو، بهسرعت وارد دنیای حرفهای موسیقی شد. او در سال ۱۹۸۲ در جشنوارهٔ «موتسارت، بیشتر از همیشه» (Mostly Mozart Festival) اجرا کرد، از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ نقشهای گوناگونی را در اپرای سنت لوئیس خواند و نخستین اجراهای خود را در سانتافه، وین، آمستردام و برلین تجربه کرد. از همان آغاز فعالیت حرفهای، نام مکنِیر با نقشهای پامینا در اپرای نیلبک (فلوت سحرآمیز) اثر موتسارت، ایلیا در اپرای ایدومنه، و پوپئا در اپرای تاجگذاری پوپئا اثر مونتهوردی پیوند خورده بود. بااینحال، ایفای نقش آن ترولاو در اپرای پیشرفت عیاش اثر استراوینسکی، در جشنوارهٔ گِلایندبورن در سال ۱۹۸۹، او را به شهرتی بینالمللی رساند. از آن زمان تاکنون، او زنجیرهای پیوسته از موفقیتهای هنری و تحسین منتقدان را در سراسر جهان تجربه کرده است؛ اجراهایش همواره بهخاطر زیبایی، هوشمندی و دقت کمنظیرشان ستوده شدهاند. همکاری مکنِیر با رهبر ارکستر، جان الیوت گاردینر، جایگاه او را بهعنوان خوانندهای برجسته در موسیقی باروک تثبیت کرده است. او میتواند پیچیدگیهای تزئینات آوازیِ اصیلِ آن دوره را با مهارت اجرا کند، بیآنکه از رنگ و کیفیت صدای خود بکاهد. همچنین، کنسرتها و ضبطهای او با رابرت شاو، سیجی اوزاوا، برنارد هایتینک، کورت مازور و نوویل مارینر نشان میدهند که او در اجرای طیف وسیعی از آثار، از موسیقی کُرال مذهبی موتسارت گرفته تا سمفونی شمارهٔ ۲ گوستاو مالر، به یک اندازه توانمند و مسلط است.