
Piano
.(1915 - 1997)
ضبط زندهٔ سویاتوسلاو ریشتر(ریختر) از اثر تابلوهایی از یک نمایشگاه اثر موسورگسکی، در سال ۱۹۵۸، شهرت او را بهعنوان پیانیستی با جسارت فنی کمنظیر و قدرتی چشمگیر در شخصیتپردازی موسیقایی تثبیت کرد. این اثر تا آن زمان تقریباً غیرقابلاجرا تلقی میشد. این موفقیت حتی پیش از آن رخ داد که مقامهای شوروی سرانجام در سال ۱۹۶۰ اجازه دهند ریشتر در خارج از بلوک شرق به اجرا بپردازد. ریشتر در سال ۱۹۱۵ در شمالغرب اوکراین به دنیا آمد. بهجز درسهایی که از پدرش گرفت، عملاً خودآموخته بود. او هنگام کار بهعنوان رهبر تمرین و همراهیکنندهٔ خوانندگان در اپرا و بالهٔ اودسا، در سال ۱۹۳۴ با اجرای آثاری از شوپن نخستین حضور عمومی خود را تجربه کرد. سپس از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۶ در کنسرواتوار مسکو، زیر نظر هاینریش نویهاوس، به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۴۰، ریشتر پس از شنیدن اجرای نخستین سوناتای شمارهٔ ۶ پروکفیف به دست خود آهنگساز، چنان تحت تأثیر قدرت و خشونت بیانگرانهٔ آن قرار گرفت که به یکی از مدافعان سرسخت موسیقی او تبدیل شد. ریشتر در سال ۱۹۴۳ اجرای نخستین سوناتای شمارهٔ ۷ پروکفیف را بر عهده گرفت و این اثر را تنها در چهار روز آموخت. آثار باخ، موتسارت، شوبرت، شوپن، شومان و لیست نیز جایگاهی محوری در رپرتوار او داشتند؛ هرچند دامنهٔ انتخابهایش آثاری از بریتن، برگ و وبرن را هم در بر میگرفت. حتی در دههٔ پایانی عمرش نیز رپرتوار تازهای میآموخت؛ از جمله کنسرتوی پیانوی گرشوین که اجرای دلنشین او در سال ۱۹۹۳ ضبط شد. ریشتر گاه این تصور را ایجاد میکرد که بهجای ارتباط با مخاطبان، در خلوتی مشترک با خود موسیقی به سر میبرد. بااینحال، ضبطهایش از اصالتی کمنظیر و فقدان خودنمایی حکایت دارند؛ ویژگیهایی که در کنار تواناییهای آشکار ویرتئوزی او، به نوازندگیاش هویتی ویژه میبخشیدند. ریشتر که شخصیتی بهشدت خصوصی داشت، سرانجام اندکی پیش از مرگش در سال ۱۹۹۷، به اصرار برونو مونسَنژون، فیلمساز، پذیرفت در مصاحبهای کمنظیر و روشنگر شرکت کند.