
Soprano
.(1962)
سومی جو، خوانندهٔ سوپرانو با توانایی اجرای پاساژهای رنگآمیزی (کولوراتورا)، در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ به یکی از چهرههای تازه و بسیار مورد توجه در عرصهٔ بینالمللی اپرا تبدیل شد. او کشف هربرت فون کارایان، رهبر ارکستر آلمانی پرشور و نامتعارف، بود. زیبایی خیرهکنندهاش نیز در شهرت اولیهٔ او بیتأثیر نبود؛ بهویژه آنکه کارایان نقشی برجسته برایش در مجموعهٔ ویدئویی «کارایان در سالزبورگ» در نظر گرفت. سومی جو در سال ۱۹۶۲ در سئولِ کره به دنیا آمد. او از سنین پایین به فراگیری آواز و پیانو پرداخت، اما در سال ۱۹۸۳ دانشگاه ملی سئول را ترک کرد و برای ادامهٔ تحصیل در آکادمی سانتا چچیلیا در رم، راهی ایتالیا شد. از جمله استادانش میتوان به کارلو برگونتسی و گراننیلا بونلی اشاره کرد. او در سال ۱۹۸۵، با تمرکز بر نوازندگی سازهای کلاویهای در کنار آواز، فارغالتحصیل شد و طی چند سال بعد، جوایز برتر مسابقات آواز را در کشورهای مختلف به دست آورد؛ موفقیتهایی که توجه کارایان را به او جلب کرد. نخستین حضور اپرایی او در سال ۱۹۸۶، در نقش جیلدا در اپرای «ریگولتو» اثر وردی بود. دو سال بعد نیز در اپرای «توپِ نقابدار» به رهبری کارایان آواز خواند. در دههٔ ۱۹۹۰، حضور او در صحنههای اپرا همهجاگیر شد و تقریباً در پایتختهای مهم موسیقی در تمامی قارهها به اجرای برنامه پرداخت. او در سال ۱۹۹۳ جایزهٔ گرمی را دریافت کرد. در میان ضبطهای متعددش، چندین اجرای او از نقش دشوار و پرچالش ملکهٔ شب در اپرای «نیلبک سحرآمیز» اثر موتسارت، بهویژه برجستهاند. در فصل هنری ۱۹۹۹–۲۰۰۰، سومی جو تور مهمی را در استرالیا و خاور دور، سرزمین مادریاش، آغاز کرد و قصد داشت برای اجرای دوبارهٔ نقش نخستین خود در اپرای «ریگولتو»، به نیویورک بازگردد. ~ راهنمای موسیقی آلمیوزیک