فیلیپ لِجِر از دوران نوجوانی استعداد و آیندهای درخشان بهعنوان یکی از ارگنوازان برجستهٔ انگلستان از خود نشان میداد. او خیلی زود به این جایگاه دست یافت، اما فعالیتهای موسیقاییاش را به نوازندگی ارگ محدود نکرد و در چندین زمینهٔ دیگر نیز گسترش داد. او در آغاز فعالیت حرفهای خود، موفق به دریافت جوایزی از کالج سلطنتی ارگنوازان لندن شد و سپس تحصیلات موسیقایی خود را در کینگز کالج کمبریج ادامه داد؛ جایی که دانشجویی ممتاز بود. در سال ۱۹۶۱، با انتصاب بهعنوان مدیر موسیقی کلیسای جامع چلمزفورد، به جوانترین ارگنوازِ کلیسای جامع در انگلستان تبدیل شد. او تا سال ۱۹۶۵ در این سمت باقی ماند و سپس مدیریت موسیقی دانشگاه تازهتأسیس ایست انگلیا را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۷۳ در آنجا فعالیت کرد. لجر همچنین از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ ریاست دانشکدهٔ هنرهای زیبا و موسیقی این دانشگاه را بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۸، لجر بهعنوان یکی از مدیران هنری جشنوارهٔ آلدبورگ منصوب شد. از آن زمان، همکاری نزدیکی با بنجامین بریتن در ضبط آثار کُرال خودِ این آهنگساز داشت. در همین دوره، حضور او در کنسرتهای لندن و ضبطهای موسیقی بسیار پررنگ شد: او با گروه موسیقی مجلسی ملوس به نوازندگی پیانو میپرداخت، در کنار ارکسترها و گروههای موسیقی مجلسی هارپسیکورد مینواخت ــ هم بهعنوان تکنواز و هم نوازندهٔ کنتینوئو ــ و در رسیتالهایی در تالار رویال فستیوال نیز ارگ مینواخت. اوج شهرت لجر به دوران تصدی او بهعنوان مدیر موسیقی کینگز کالج کمبریج، از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲، بازمیگردد. او در این سمت جانشین دیوید ویلکاکس شد و مجموعهای گسترده از آثار کُرال را ضبط کرد. لجر سپس این مقام را ترک کرد تا ریاست آکادمی سلطنتی موسیقی و درام اسکاتلند در گلاسگو را بر عهده بگیرد. در سال ۱۹۹۳ نیز به مقام استادی افتخاری دانشگاه گلاسگو منصوب شد. در سال ۱۹۸۵، نشان افتخاری فرماندهٔ والامقام امپراتوری بریتانیا (CBE) به افتخارات او افزوده شد. لجر بهویژه بهعنوان مفسر و اجراکنندهٔ موسیقی کهن انگلیسی بسیار مورد احترام بود؛ حوزهای که پژوهشهای دانشگاهی او نیز عمدتاً بر آن متمرکز بود. او کتاب آکسفوردِ مادریگالهای انگلیسی را ویرایش کرد و آثاری از ویلیام برد، گئورگ فریدریش هندل و هنری پرسل را نیز به چاپ رساند. از برجستهترین کارهای ویرایشی او میتوان به نسخهٔ اجرایی اپرای شاه آرتور اثر پرسل اشاره کرد.