
Tenor
.(1910 - 1986)
پیتر پیرز برای سالیان متمادی یکی از چهرههای شاخص موسیقی آوازی بریتانیا، چه در عرصهٔ اپرا و چه در زمینهٔ ترانهٔ هنری، به شمار میرفت. بنجامین بریتن ۱۴ اپرا و بیش از ۵۰ ترانه و مجموعهٔ ترانه برای او نوشت و پیرز در نخستین اجراهای بسیاری از دیگر آثار مهم آهنگسازان انگلیسی نیز حضور داشت. او یکی از سه بنیانگذار جشنوارهٔ آلدبورگ بود و همراه با بریتن، مدرسهٔ مطالعات پیشرفتهٔ موسیقی بریتن–پیرز را تأسیس کرد؛ مرکزی که تا پایان عمر، سرپرستی برنامههای مختلف آموزش آواز در آن را بر عهده داشت. نخستین برنامهٔ پیرز برای آیندهٔ حرفهایاش، فعالیت بهعنوان ارگنواز بود. به همین منظور، در هرتفورد کالج دانشگاه آکسفورد به تحصیل ارگ پرداخت؛ اما بعدها وارد کالج سلطنتی موسیقی لندن شد و از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ بهعنوان دانشجوی بورسیهٔ رشتهٔ اپرا در آنجا تحصیل کرد. سپس آموزشهای خود را نزد النا گرهارت و داوسون فریر ادامه داد. او در سال ۱۹۳۴ فعالیت حرفهای آواز را بهعنوان عضو گروه خوانندگان بیبیسی آغاز کرد و نخستین آشنایی او با بریتن نیز از طریق همین گروه شکل گرفت. نخستین رسیتال مشترک پیرز و بریتن در سال ۱۹۳۷ در کالج بالیول برگزار شد. پس از آن، این دو برای اجرای موسیقی مجلسی، از جمله آثاری از خود بریتن، به تور ایالات متحده و اروپا رفتند. پس از بازگشت، سوناتهای میکلآنژ اثر بریتن را در تالار ویگمور اجرا کردند. نخستین حضور اپرایی پیرز در سال ۱۹۴۲ رقم خورد؛ زمانی که نقش هوفمان را در اپرای قصههای هوفمان اثر ژاک اوفنباخ، در تئاتر استرند لندن، ایفا کرد. او در سال ۱۹۴۳ به گروه اپرای سدلرز ولز پیوست و نقشهای اصلیِ تنور لیریک را اجرا کرد. بریتن نگارش نقش پیتر گرایمز را برای پیرز آغاز کرده بود و برای تأمین هزینههای این پروژه از بنیاد کوسویتسکی کمک مالی دریافت کرد. اپرا در سال ۱۹۴۵ نخستین اجرای جهانی خود را در سدلرز ولز تجربه کرد. از آن پس، اگرچه پیرز همچنان در آثار آهنگسازان دیگر نیز ظاهر میشد، همکاری هنری او و بریتن به پیوندی تثبیتشده تبدیل شد و در دهههای بعد، اپراهای بیشتری با در نظر گرفتن صدای او نوشته شدند. پیرز نقشهای مهم بسیاری را برای نخستین بار اجرا کرد؛ از جمله: - گروه کُر مردانه در اپرای تجاوز به لوکرتسیا، در سال ۱۹۴۶ - نقش اصلی آلبرت هرینگ در اپرای آلبرت هرینگ، در سال ۱۹۴۷ - کاپیتان وِر در اپرای بیلی باد، در سال ۱۹۵۱ - پیتر کوئینت در اپرای پیچش پیچها، در سال ۱۹۵۴ - فلوت در اپرای رویای شب نیمهٔ تابستان، در سال ۱۹۶۰ - اِسِکس در اپرای گلوریانا، در سال ۱۹۶۳ - آشِنباخ در اپرای مرگ در ونیز، در سال ۱۹۷۳ او همچنین نخستین اجراکنندهٔ نقش پانداروس در اپرای ترویلوس و کرسیدا اثر ویلیام والتون بود. در رپرتوار ترانهٔ هنری نیز پیرز نخستین اجراهای چند اثر مهم را بر عهده داشت؛ از جمله استابات ماتر اثر لنوکس برکلی، کودکی زمان ما و پایان دوران کودکی اثر مایکل تیپت، و نیز آثاری از بریتن مانند سونتهای میکلآنژ، سونتهای دان و سرناد برای تنور، هورن و سازهای زهی. اینها تنها شماری از مشهورترین نمونهها هستند. پیرز به موسیقی کهن نیز علاقه و شناختی عمیق داشت و در رسیتالهایش اغلب ترانههای انگلیسیِ همراهیشده با لوت را اجرا میکرد. او و بریتن همچنین نسخههای ویرایششدهای از چند ترانهٔ هنری پرسل را منتشر کردند. با آنکه نام پیرز بیش از همه با موسیقی انگلیسی و صحنههای اجرای بریتانیا پیوند خورده است، او بهعنوان تکخوان در جشنوارهٔ هلند و جشنوارهٔ زالتسبورگ نیز شهرت داشت. پیرز و بریتن ناگزیر بودند دربارهٔ ماهیت صمیمانهٔ رابطهشان محتاطانه رفتار کنند؛ اما در تاریخ موسیقی، پیوند هنری و عاشقانهٔ مادامالعمر آنها یکی از پربارترین و تأثیرگذارترین همکاریها به شمار میرود؛ رابطهای که شاید تنها بتوان آن را با رابطهٔ روبرت و کلارا شومان مقایسه کرد. پیرز و بریتن در آلدبورگ، در کنار یکدیگر، به خاک سپرده شدهاند.