
Composer
.(1857 - 1934)
2005
هنگامی که واریاسیونهای انیگمای ادوارد الگار در سال ۱۸۹۹ شهرتی جهانی برای او به ارمغان آوردند، انگلستان از زمان درگذشت هنری پرسل در سال ۱۶۹۵، آهنگسازی در تراز جهانی به خود ندیده بود. الگار در سال ۱۸۵۷ در منطقهای روستایی در ووسترشر به دنیا آمد. پدرش صاحب یک فروشگاه موسیقی و مادرش کاتولیک رومی بود. او در جوانی به نوازندهای حرفهای در سطحی بالا تبدیل شد، اما در مقام آهنگساز با مشکلاتی در زمینهٔ اعتمادبهنفس دستوپنجه نرم میکرد و به باور خودش، در جامعهٔ انگلستانِ اواخر دورهٔ ویکتوریا با تعصبهای طبقاتی و مذهبی روبهرو بود. نوآوری واریاسیونهای انیگما ــ اثری که در آن هر یک از دگرگونیهای تم اصلی، که نمایانگر خود الگار است، پرترهای موسیقایی از یکی از دوستان او به شمار میرود ــ از ظهور صدایی اصیل و انگلیسی در موسیقی کلاسیک خبر داد؛ صدایی که از شور و سرزندگی پرهیاهو تا اندوهی لطیف و حساس را در بر میگرفت. پس از آن، شاهکارهای دیگری نیز پدید آمدند؛ از جمله اوراتوریوی کُرال «رؤیای گرونتیوس»، دو سمفونی عظیم و کنسرتوهایی برای ویولن و ویولنسل. همچنین ملودی اصلی مارش شمارهٔ ۱ «شکوه و تشریفات» که بعدها با افزودن کلام «سرزمین امید و افتخار» ــ سرودهای که خود الگار آن را ننوشته بود ــ همراه شد، بیدرنگ به اثری بسیار محبوب در سراسر امپراتوری بریتانیا تبدیل شد. پس از درگذشت همسر الگار، آلیس، در سال ۱۹۲۰، آهنگسازی او بهمراتب کمتر شد. در عوض، زندگی یک جنتلمن متمول روستایی را در پیش گرفت و ضبطهای گرامافونی آثار خود را رهبری کرد. بااینحال، در سالهای پایانی عمر، جرقهٔ خلاقیت بار دیگر در وجودش شعلهور شد و الگار کار بر روی سمفونی سوم خود را آغاز کرد؛ اثری که پیش از تکمیل آن درگذشت.