
Conductor
.(1925 - 2010)
گسترهٔ رپرتوار مَکِراس شگفتانگیز بود و سه قرن موسیقی را در بر میگرفت؛ او در هر اثری که به آن میپرداخت، اثری ماندگار از خود بر جای میگذاشت. او در سال ۱۹۲۵، از پدر و مادری استرالیایی، در شهر شنکتدیِ ایالت نیویورک به دنیا آمد. خانوادهاش دو سال بعد همراه او به سیدنی بازگشتند. پس از مدتی نوازندگی ابوا در ارکسترهای سیدنی و سپس در اپرای سدلرز ولز (که امروزه اپرای ملی انگلستان نام دارد) در لندن، بورسیهای برای تحصیل رهبری ارکستر نزد واتسلاو تالیچ، موسیقیدان افسانهای، در پراگ دریافت کرد و در همین دوران به زبان چکی تسلط یافت. پس از بازگشت به لندن، مدتها پیش از آنکه اجرای تاریخیِ آگاهانه به رویکردی رایج تبدیل شود، با شور و پشتکار از آن حمایت کرد. ضبط پیشگامانهٔ او از «موسیقی برای آتشبازی سلطنتی» هندل (۱۷۴۹)، سازبندی اصلی این اثر برای گروه سازهای بادی را احیا کرد. همچنین در سال ۱۹۶۵، اپرای «عروسی فیگارو»ی موتسارت (۱۷۸۶) را با اجرای تزئینات آوازی به صحنه برد؛ کاری که از سوی برخی تحسین شد و خشم گروهی دیگر را برانگیخت. مَکِراس برخلاف بسیاری از همعصرانش، موسیقی کلاسیک سبک را خوار نمیشمرد. بالهٔ او با نام «پایناَپِل پُل» (۱۹۵۱)، که بر اساس موسیقی سالیوان ساخته شده بود، به موفقیتی عظیم دست یافت. او که همواره در تمرینها وسواسی و دقیق بود، تقریباً در هر اثری که به آن میپرداخت، رویکردی تازه ارائه میکرد. بااینحال، بزرگترین دلبستگیاش موسیقی یاناچک بود؛ آهنگسازی که او اپراهایش را با ترکیبی یگانه از شفافیت و شور و اشتیاقی عمیق، هم در تالارهای اپرا و هم از طریق ضبطهای صوتی، به مخاطبان معرفی و از آنها دفاع میکرد. مَکِراس در سال ۲۰۱۰ در لندن درگذشت.