
Guitar
.(1956)
مایکل منینگ، منتقد روزنامهٔ بوستون گلوب، شارون ایزبین (Sharon Isbin) را نوازندهای توصیف کرده است که اجرایش «فراتر از virtuosity» یا مهارت فنی خیرهکننده است. ایزبین همواره منتقدان را با چالشی روبهرو کرده است؛ زیرا آنها برای یافتن صفتی برتر که بتواند ظرافت و زیبایی کمنظیر نوازندگی او را بهدرستی توصیف کند، با دشواری مواجهاند. ایزبین را میتوان هنرمندی چندوجهی در دنیای گیتار دانست. او در سالنهای مشهور سراسر جهان به اجرای برنامه میپردازد، بیش از هر گیتاریست دیگری از آهنگسازان برجستهٔ آمریکایی سفارش ساخت آثار جدید برای ساز خود میدهد، با طیف گستردهای از موسیقیدانان همکاری میکند و خستگیناپذیر در جستوجوی آثار تازه برای اجراست. شارون ایزبین در ۷ اوت ۱۹۵۶ در مینیاپولیس متولد شد. او در کودکی میخواست مانند پدرش دانشمند شود؛ اما در نهسالگی، زمانی که خانوادهاش در ایتالیا زندگی میکردند، آموزش گیتار را آغاز کرد و بهسرعت دریافت که مسیر هنری خود را یافته است. او مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد موسیقی را از دانشگاه ییل دریافت کرد. از استادانش میتوان به آندرس سگوویا و نوازندهٔ هارپسیکورد، روزالین تورک، اشاره کرد. ایزبین با همکاری تورک، نخستین نسخهٔ اجرایی ویژهٔ گیتار از سوئیتهای لوت یوهان سباستیان باخ را آماده کرد. این پروژه سرانجام به انتشار آلبومی انجامید که تحسین منتقدان را برانگیخت. ایزبین در سال ۱۹۸۹ دپارتمان گیتار مدرسهٔ جولیارد را بنیان گذاشت و به نخستین استاد گیتار این مؤسسه تبدیل شد. او نقشی بسیار فعال در گسترش رپرتوار گیتار کلاسیک داشته و با سفارش آثار جدید و اجرای نخست آنها، همکاری نزدیکی با آهنگسازان برجستهٔ آمریکایی برقرار کرده است؛ از جمله جان کورلیانو، جوآن تاور، کریستوفر رَوس و هاوارد شور. ایزبین از ۱۷سالگی بهطور منظم تورهای اجرایی برگزار کرده و در سراسر ایالات متحده، اروپا و آسیا به اجرای برنامه پرداخته است. او با بسیاری از ارکسترهای برجسته، از جمله فیلارمونیک نیویورک و ارکسترهای سمفونیک مونترآل، دیترویت و لندن، همکاری داشته است. همچنین با گروههای موسیقی مجلسی معتبری مانند کوارتت پاسیفیکا و کوارتت زهی امرسون اجرا کرده و در تورهایی نیز با استینگ همراه بوده است. ضبطهای ایزبین همواره بهعنوان رویدادهایی مهم و نوآورانه در دنیای موسیقی مورد توجه قرار گرفتهاند. در سال ۱۹۹۵، آلبوم او که نخستین ضبط تاریخ شامل کنسرتوهای گیتار آهنگسازان آمریکایی بود، در جریان ملاقات شاتل فضایی آتلانتیس با ایستگاه فضایی روسی میر، به یک فضانورد روس اهدا شد. آلبوم Journey to the Amazon که با همکاری تیائگو دِ ملو، نوازندهٔ سازهای کوبهای، و پل وینتر، نوازندهٔ ساکسوفون، اجرا شده بود، در سال ۱۹۹۹ نامزد جایزهٔ گرمی شد. ایزبین در سال ۲۰۰۱ برای آلبوم Dreams of a World: Folk-Inspired Music for Guitar جایزهٔ گرمی را دریافت کرد. این موفقیت از آن جهت اهمیت داشت که نخستین بار در ۲۸ سال گذشته بود که یک آلبوم گیتار کلاسیک برندهٔ این جایزه میشد. در سال ۲۰۰۲، ایزبین بار دیگر برای اجرای درخشان کنسرتوهایی از کریستوفر رَوس و تان دون نامزد جایزهٔ گرمی شد. آثار این آلبوم که ضبطی از اجرای نخست جهانی آنها بود، به ایزبین تقدیم شده بودند. او در سال ۲۰۱۰ دومین جایزهٔ گرمی خود را برای آلبوم Journey to the New World دریافت کرد؛ آلبومی که با همکاری جوآن بائز و مارک اوکانر تهیه شده بود. آثار ضبطشدهٔ دیگر ایزبین، که سبکها، گونهها و دورههای تاریخی مختلفی را در بر میگیرند، شامل Double Concerto اثر آرون جی. کرنیس، با همراهی چو-لیانگ لین، نوازندهٔ ویولن؛ Concierto de Aranjuez اثر رودریگو؛ و آلبوم Sharon Isbin Plays Baroque Favorites for Guitar میشوند. آلبوم آخر اجرایی واقعاً شگفتانگیز از تنظیم کنسرتوی ویولن لا مینور باخ برای گیتار را در بر دارد. در سال ۲۰۱۴، مستند تلویزیونی Sharon Isbin: Troubadour از شبکهٔ تلویزیون عمومی آمریکا، زندگی حرفهای ایزبین را بهعنوان نوازنده و مدرس موسیقی به تصویر کشید. ایزبین در سال ۲۰۲۰ از سوی نشریهٔ Musical America بهعنوان «نوازندهٔ ساز سال» انتخاب شد و نخستین گیتاریستی بود که این عنوان را دریافت کرد. ~ زوران میندروویچ و کیت فینکه (Zoran Minderovic & Keith Finke)