
Composer
.(1873 - 1943)
راخمانینف هم در مقام رهبر ارکستر و پیانیست چیرهدست ویرتوئوزو درخشید و هم بهعنوان آهنگسازی شهرت یافت که آثارش با ملودیهای غنی و دلنشین و حالوهوای حسرتبار رمانتیسم متأخر شناخته میشوند. او در سال ۱۸۷۳ به دنیا آمد. یکی از نخستین تجربههای تأثیرگذار دوران شکلگیری شخصیت هنریاش، شنیدن صدای ناقوسهای کلیسای جامع سنت سوفیا در نووگورود بود. طنین این ناقوسها در چندین اثر او بازتاب یافته است؛ بهویژه در آغاز طنینانداز کنسرتوی پیانوی شمارهٔ ۲. پس از شروعی نهچندان موفق، روند تحصیلات موسیقایی او زمانی بهبود یافت که آرنسکی، از شاگردان برجستهٔ چایکوفسکی، استعدادش را در کنسرواتوار مسکو تشخیص داد. راخمانینف یک سال زودتر در امتحانات شرکت کرد و در نوزدهسالگی با بالاترین نمرات ممکن فارغالتحصیل شد. اندکی بعد، در سال ۱۸۹۲، پرلود در دو دیز مینور را نوشت که در دوران سفرهای کنسرتیاش بهعنوان پیانیست، به قطعهٔ همیشگیِ اجرای پایانی او تبدیل شد. راخمانینف در مقام آهنگساز با ضربههایی روبهرو شد که توان خلاقهاش را کاهش دادند: نخست، اجرای ناموفق و ضعیف سمفونی شمارهٔ ۱ در سال ۱۸۹۷ که به وقفهای سهساله در آفرینش هنری او انجامید؛ و سپس انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ که او را ناگزیر کرد سرزمین مادریاش را ترک کند و زندگیای تقریباً کوچنشینانه، میان ایالات متحده و اروپای غربی، در پیش بگیرد. از شاهکارهای پیش از انقلاب او میتوان به کنسرتوهای پیانوی شمارهٔ ۲ و ۳ (بهترتیب ۱۹۰۱ و ۱۹۰۹) و سمفونی شمارهٔ ۲ (۱۹۰۷) اشاره کرد؛ اثری سرشار از احساس و تسلیبخش. ناکامی نسبی کنسرتوی شمارهٔ ۴ در سال ۱۹۲۶، وقفهای دیگر در فعالیت خلاقانهٔ او پدید آورد. این دورهٔ رکود سرانجام با نگارش «واریاسیونها بر تمی از کورلی» برای پیانوی سولو در سال ۱۹۳۱ پایان یافت و پس از آن، در سال ۱۹۳۴، «راپسودی بر تمی از پاگانینی» برای پیانو و ارکستر را نوشت که واریاسیون آندانته کانتابیلهٔ آن جذابیتی اغواگرانه دارد. آخرین اثر او، «رقصهای سمفونیک» (۱۹۴۰)، نگاهی آمیخته به نوستالژی و تلخی به روسیه دارد و نقلقولی انتقامجویانه از اثر کُرال او، «شبزندهداری» (۱۹۱۵)، را نیز در بر میگیرد. راخمانینف در سال ۱۹۴۳، بر اثر ابتلا به سرطان، در بورلی هیلز درگذشت.