سوپرانو سِنا یوریناتس (با تلفظ «سِنیا یوریناتس») یکی از اعضای آن گروه استثنایی از خوانندگان آثار موتسارت بود که بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم از اپرای دولتی وین ظهور کردند. حتی در جمع هنرمندانی چون الیزابت شوارتسکف، ایرمگارد زیفرید، مارگارت هونگن، لودویگ کونتس، اتو شُفلر و دیگران، این خوانندهٔ جوان با صدای درخشان و حضور صحنهای مطمئن، هنرمندی منحصربهفرد از خود نشان داد. او با تفسیرهای شاخص و ماندگارش از نقشهایی چون کروبینو و اکتاوین، دورابلا و دونا الویرا ــ که اجرای او از نقش اخیر تنها پس از تصویرگری باشکوه شوارتسکف قرار میگرفت ــ جایگاه ویژهای برای خود به دست آورد. بعدها به سراغ نقشهای دراماتیکتر رفت و آنها را با مهارت اجرا کرد، هرچند گاهی به نظر میرسید این نقشها از نظر تواناییهای آوازی فراتر از ظرفیت صدایش هستند. بااینهمه، او در سهربع پایانی قرن بیستم یکی از گرامیترین هنرمندان جهان به شمار میرفت و بسیاری از برجستهترین نقشآفرینیهایش در قالب ضبطهای صوتی باقی ماندهاند. یوریناتس، دختر پزشکی کروات، از سنین پایین آموزش موسیقی را آغاز کرد. او در دوران تحصیل در مدارس ابتدایی و متوسطهٔ زاگرب، همزمان در آکادمی موسیقی این شهر نیز به فراگیری موسیقی پرداخت. پس از آموزش نزد میلکا کوسترنچیچ و کمتر از یک هفته پیش از بیستویکمین سالروز تولدش، نخستین اجرای اپرایی خود را در نقش میمی، با اپرای زاگرب تجربه کرد. موفقیت این اجرا به او امکان داد نقشهای اصلی دیگری را نیز بر عهده بگیرد؛ از جمله در اپراهای «عروسی فیگارو» و «فاوست». او همچنین نقشهای فرعی اما مهمی در «پارسیفال» و «طلای راین» اجرا کرد. در اول ماه مه ۱۹۴۵، یوریناتس نخستین حضور خود را در اپرای دولتی وین، در یکی از نقشهای شاخصش، یعنی کروبینو در «عروسی فیگارو»، تجربه کرد. صدای سوپرانوی لیریک و پُرطنین او باعث میشد هم برای نقشهای سوپرانو و هم متزوسوپرانو مناسب باشد؛ ازاینرو نقشهای متعددی به او واگذار میشد که معمولاً خوانندگان هر دو گروه صوتی از عهدهٔ اجرای آنها برمیآمدند. جای تعجب نبود که در سال ۱۹۴۷ از او برای حضور در جشنوارهٔ سالزبورگ دعوت شد و بار دیگر نیز در سال ۱۹۴۸ در این جشنواره شرکت کرد؛ هر دو حضورش با استقبال خوبی روبهرو شدند. نخستین اجرای او در لا اسکالا نیز در سال ۱۹۴۸، در نقش کروبینو، صورت گرفت. سال بعد، موفقیتهای چشمگیری در جشنوارهٔ موسیقی ماه مه فلورانس و جشنوارهٔ ادینبرو به دست آورد. او در سال ۱۹۴۹ همکاری خود را با جشنوارهٔ گلیندبورن انگلستان نیز آغاز کرد و چنان محبوبیتی نزد مخاطبان انگلیسی یافت که چندین تفسیر دلنشین از آثار موتسارت را برای آنان به یادگار گذاشت. حاصل این همکاری سه ضبط صوتی بود که همچنان شایستهٔ توصیه و تحسیناند. در اوایل دههٔ ۱۹۵۰، یوریناتس بهتدریج به سوی نقشهایی رفت که از نظر جایگاه صوتی تناسب روشنتری با صدایش داشتند. او در کنار کروبینوی دوستداشتنیاش، نقش کنتس را نیز به رپرتوار خود افزود؛ از دورابلا به فیوردیلیجی رسید و بعدها نقش اکتاوین را با نقش مارشالین، شخصیتی متین و تأملبرانگیز، جایگزین کرد. در اپرای «فیدلیو» نیز از نقش مارسلینه به لئونوره رسید؛ گذاری که از نظر عمق و توان صوتی، جهشی بسیار بزرگ به شمار میرفت. اجرای نقش نخست در سال ۱۹۵۳ با همراهی ارکستر فیلارمونیک وین به رهبری فورتونگلر به شکلی مؤثر ضبط شد، درحالیکه نقش لئونوره در اواخر دههٔ ۱۹۵۰، به رهبری هانس ناپرتسبوش، به ضبط درآمد. به همین ترتیب، یوریناتس از نقش دونا الویرا در اپرای «دون جووانی» به نقش دونا آنا رسید؛ نقشی که محدودهٔ بالای صدای او را بهشدت تحت فشار قرار میداد. بااینحال، صدای او حتی در ضبطی که به رهبری فرنتس فریچای انجام شد، همچنان زیبایی منحصربهفرد خود را حفظ کرده بود. رابطهٔ یوریناتس با آمریکا چندان خوشیمن نبود. ساموئل باربر نقش اصلی اپرای خود، «ونسا»، را برای او در نظر گرفته بود. یوریناتس مطالعهٔ موسیقی این اثر را آغاز کرد، اما همکاری به مرحلهٔ اجرا نرسید و النور استبر جایگزین او شد. هرچند استبر این نقش را بسیار شایسته اجرا کرد، تصور اجرایی که یوریناتس هرگز فرصت ارائهاش را نیافت، همچنان حسرتی وسوسهانگیز و دریغی برانگیز باقی مانده است. او در سال ۱۹۵۹ با نقش پروانه در اپرای «مادام باترفلای» نخستین حضور خود را در سانفرانسیسکو تجربه کرد، اما پس از آن بهاندازهٔ کافی به این شهر بازنگشت. سرانجام، در بازگشت به آنجا، نقش مارشالین را با پختگی و درکی عمیق اجرا کرد. مخاطبان شیکاگو نیز تنها در یک نقش فرصت شنیدن صدای یوریناتس را یافتند: دزدمونا در اجرایی از اپرای «اوتلو» در سال ۱۹۶۳.