
Bass-Baritone
.(1942)
خوانندگان باس معمولاً در دنیای اپرا در شمار ستارگان اصلی قرار نمیگیرند، اما ساموئل رِیمی استثنایی بر این قاعده است. هرچند صدای او از طنین پرحجم و عمیق صدای نیکولای گیائوروف یا بوریس کریستوف برخوردار نیست، ویژگی برجستهٔ صدایش انعطافپذیری آسان و چشمگیر آن است؛ بهگونهای که از پسِ پاساژهای سریع و طولانی، تزئینات آوازی و جهشهای دشوار صوتی بهراحتی برمیآید. صدای او همچنین از قدرت و درخشندگی خیرهکنندهای برخوردار است. حضور صحنهایاش، بهویژه هنگام ایفای نقش شخصیتهای شیطانی، بسیار زنده و پرتحرک است؛ ویژگیای که اندام متناسب و حرکات موزون و چابک او نیز به آن کمک میکنند. ریمی و کارگردانان صحنهای که با او همکاری کردهاند، اغلب بر این جنبههای شخصیت هنریاش تأکید داشتهاند؛ تا جایی که دربارهٔ ایفای نقش مفیستوفله بهدست او گفتهاند: «مفیستوفلهٔ ریمی همهچیز دارد که میتوان آرزو کرد، جز شاید یک پیراهن!» هنگامی که ریمی در دانشگاه ایالتی کانزاس تحصیل میکرد، یکی از دوستانش به او پیشنهاد کرد برای شرکت در برنامهٔ تابستانی اپرای سنترال سیتی در ایالت کلرادو آزمون بدهد. این پیشنهاد علاقهٔ او را به موسیقی اپرایی برانگیخت. ریمی پذیرفته شد و در گروه کرِ دو اجرای اپرایی آواز خواند. اندکی بعد، مطالعات جدی موسیقی را آغاز کرد؛ ابتدا در دانشگاه ایالتی ویچیتا و سپس در نیویورک، نزد آرمن بویاجیان. او در سال ۱۹۷۳ نخستین اجرای حرفهای خود را در نقش زونیگا در اپرای کارمن اثر ژرژ بیزه، در اپرای شهر نیویورک، تجربه کرد. نخستین حضورش در جشنوارهٔ گِلایندبورن نیز در سال ۱۹۷۶ رقم خورد؛ زمانی که نقش فیگارو را در اپرای عروسی فیگارو اثر موتسارت اجرا کرد. اجرای اپرای سمیرامیده اثر روسینی در سال ۱۹۸۰، در اکسآنپرووانس و در کنار مونتسرات کابایه و مریلین هورن، ریمی را یکشبه به چهرهای مشهور تبدیل کرد. هم منتقدان و هم تماشاگران از ظهور این خوانندهٔ باس جدید، با قدرت صوتی و چابکی ایدئال، استقبال کردند. او سال بعد با ایفای نقش فیگارو در اپرای لا اسکالا در میلان به صحنه رفت و در سال ۱۹۸۲ نیز در همین نقش، نخستین اجرای خود را در کاونت گاردن لندن انجام داد. در سال ۱۹۸۴، با ایفای نقش آرگانته در اپرای رینالدو، نخستین حضورش در اپرای متروپولیتن نیویورک را تجربه کرد. او همچنین از خوانندگان ثابت جشنوارهٔ روسینی در پزارو بود. در طول سالها، بسیاری از نقشهای باس در اپراهای روسینی به نقشهایی موسوم به «نقشهای شخصیتمحور» تبدیل شده بودند؛ نقشهایی که بیشتر بهصورت گفتار آهنگین اجرا میشدند تا آواز واقعی. این شیوه تا حدی برای ایجاد جلوههای کمدی و تا حدی بهدلیل دشواری فوقالعادهٔ این نقشها رواج یافته بود. ریمی تصمیم گرفت این نقشها را مطابق آنچه آهنگساز نوشته بود، بهصورت کامل و آوازی اجرا کند. استعداد طبیعی او در اجرای کمدی، بدون افتادن به دام لودگی و دلقکبازی، در این نقشها بسیار به کارش آمد. همین ویژگی در ایفای نقشهای شیطانی او نیز مؤثر بود؛ نقشهایی که اغلب سرشار از طنزی تلخ و گزندهاند. او آریاهایی از نقشهای تاریک و شیطانی خود را در کنسرتهایی با عنوان «ملاقاتی با شیطان» (Date with the Devil) اجرا میکند. با گذشت زمان و هنگامی که صدای ریمی تیرهتر و سنگینتر شد، او بهتدریج نقشهای پرتحریر روسینی و هندل را کنار گذاشت و بیشتر بهسوی نقشهای سنگینتر در اپراهای وردی گرایش پیدا کرد؛ از جمله شاه فیلیپ در اپرای دون کارلو، فیسکو در سیمون بوکانگرا و حتی بوریس گودونوف در اپرای موسورگسکی. او همچنین آثار قرن بیستم را بهطور گسترده اجرا کرده است و بهویژه برای ایفای نقش کشیش، اولین بلیچ، در اپرای سوزانا اثر کارلایل فلوید و نقش نیک شَدو در اپرای پیشرفت عیاش اثر استراوینسکی مورد توجه قرار گرفته است. ریمی از نظر تعداد ضبطهای موسیقی، پرضبطترین خوانندهٔ باس در تاریخ به شمار میرود و دهها اثر در کارنامهٔ ضبطشدهٔ خود دارد. این آثار تقریباً تمام نقشهای اپرایی او را در بر میگیرند و شامل آلبومهای مستقل از آریاها و ترانهها و حتی برخی آثار تئاتر موزیکال نیز میشوند. او همچنین در مجموعهٔ تلویزیونی زنده از مرکز لینکلن (Live from Lincoln Center) حضور داشته و اجراهای بسیاری از نقشهایش در قالب برنامههای تلویزیونی و ضبطهای ویدئویی منتشر شدهاند.