
Violin
.(1941)
سالواتوره آکاردو، ویولننواز برجسته و چیرهدست ایتالیایی، بیش از همه بهعنوان استاد اجرای آثار نیکولو پاگانینی شناخته میشود؛ بااینحال، در اجرای طیف گستردهای از آثار نوشتهشده برای ویولن نیز مهارتی کمنظیر دارد. نوازندگی او با صدایی پرقدرت، نافذ و سرشار از احساس، و رویکردی موسیقایی و منضبط شناخته میشود که از خودنمایی و افراط در بیان احساسات پرهیز میکند. آکاردو که در مقام رهبر ارکستر، نوازندهٔ موسیقی مجلسی و مدرس نیز به موفقیتهای چشمگیری دست یافته است، یکی از برجستهترین و تأثیرگذارترین موسیقیدانان نسل خود به شمار میرود. آکاردو در شهر تورین، در شمال ایتالیا، متولد شد؛ اما در دوران نوجوانی برای تحصیل ویولن به ناپل رفت و در کنسرواتوار سن پیترو آ مایلا به فراگیری موسیقی پرداخت. او در همانجا، در سیزدهسالگی، برای نخستین بار کاپریسهای دشوار و شیطانوار پاگانینی را اجرا کرد و بدینترتیب، پیوندی مادامالعمر با این آثار برقرار ساخت. او بعدها تحصیلات خود را در آکادمی موسیقی کیجیانا در شهر سیهنا ادامه داد. آکاردو پس از کسب مقام نخست در مسابقهٔ ژنو در سال ۱۹۵۶ و مسابقهٔ پاگانینی در جنوا در سال ۱۹۵۸، فعالیت حرفهای خود را بهعنوان نوازنده آغاز کرد؛ فعالیتی که از آن زمان تاکنون، چه در مقام تکنواز همراه با ارکسترهای بزرگ و چه در قالب رسیتال، بخش مهمی از زندگی او را تشکیل داده است. رپرتوار آکاردو تمامی آثار ویولن پاگانینی، پارتیتاهای تکنوازی یوهان سباستیان باخ، تقریباً تمام کنسرتوهای متداول ویولن از دورههای کلاسیک، رمانتیک و مدرن، و همچنین شماری از آثار معاصر را در بر میگیرد. از جمله آثاری که بهطور اختصاصی برای او نوشته شدهاند، میتوان به «فانتزی برای ویولن و ارکستر» اثر والتر پیستون، «دیکتاس» اثر یانیس زناکیس و «آرگو» اثر فرانکو دوناتونی اشاره کرد. در میان آثار متعدد ضبطشدهٔ او، مجموعهٔ کامل کنسرتوهای پاگانینی ــ نخستین مجموعهٔ ضبطشده از این نوع ــ، مجموعهٔ کامل آثار ویولن و ارکستر ماکس بروخ و مجموعهٔ کامل سوناتها و پارتیتاهای باخ از برجستهترین موارد به شمار میروند. آکاردو در سال ۱۹۶۸ ارکستر مجلسی ایتالیا را بنیان گذاشت و نخستین رهبر آن شد. او بعدها رهبری گروه «ای موزیچی» را نیز بر عهده گرفت و در سال ۱۹۹۴ بهعنوان رهبر ارکستر تئاتر سن کارلو در ناپل منصوب شد. وی از بنیانگذاران کوارتت زهی آکاردو و آکادمی والتر اشتافر است؛ در آکادمی اخیر بهطور منظم کلاسهای پیشرفتهٔ نوازندگی برگزار میکند. او همچنین از بنیانگذاران آکادمی کرمونا برای نوازندگان سازهای زهی است. آکاردو در سال ۱۹۸۷ کتابی با عنوان «هنر ویولن» (L'arte del violino) منتشر کرد.