
Bass-Baritone
.(1941)
صدای رایموندی در واقع تا حدی به صدای باریتون-باس نزدیکتر است تا باسِ واقعی؛ بااینحال، این ویژگی مانع از آن نشد که بیشتر نقشهای بزرگ باس را با موفقیت اجرا کند. از میان مشهورترین این نقشها میتوان به شاه فیلیپ در اپرای «دون کارلو»، فیسکو در «سیمون بوکانگرا»، بوریس گودونف و سیلوا در «ارنانی» اشاره کرد. او همچنین نقشهایی را که بیشتر با صدای باریتون-باس تناسب دارند، با موفقیت اجرا کرده است؛ از جمله اسکامیلو، فیگارو در اپرای موتسارت، دون آلفونسو در «کوزی فان توته» و دون ژوان؛ حتی نقش اسکارپیا را در نسخهای کنسرتی اجرا کرده است. رایموندی بهعنوان بازیگری که آواز میخواند نیز شهرت فراوانی دارد و گاه کارگردانی اپرا را هم بر عهده گرفته است. صدای او در سنین پایین به طنین پخته و بزرگسالانهٔ خود رسید. در پانزدهسالگی برای فرانچسکو مولیناری-پرادلی آزمون خوانندگی داد و او که به آیندهٔ اپرایی رایموندی امیدوار شده بود، تشویقش کرد این مسیر را دنبال کند. رایموندی آموزش آواز را نزد اتوره کامپوگالیانی آغاز کرد و در شانزدهسالگی بهعنوان دانشجو در کنسرواتوار میلان پذیرفته شد؛ جایی که نزد ترزا پدیکونی و آنتونیو پیِروِناتسی تحصیل کرد. او در مسابقهٔ آواز آدریانو بلی برنده شد و در سال ۱۹۶۴ نخستین اجرای اپرایی خود را در برنامهٔ اسپولتو اسپرینتاله، ویژهٔ خوانندگان جوان، در نقش کولینه در اپرای «لا بوهم» انجام داد. اندکی بعد، در همان سال، نخستین حضورش در اپرای رم را در نقش پروچیدا در اپرای «عشای ربانی سیسیلی» اثر وردی تجربه کرد؛ اجرایی که در آن پیشتر بهعنوان جانشین نیکولا روسی-لِمِنی تمرین کرده بود. ماریو لابروکا، مدیر تئاتر لا فنیچه، با شنیدن خبر آن اجرا، او را به آزمون خوانندگی دعوت کرد و پس از آن قراردادی پنجساله برای ایفای نقشهای اصلی در آن تالار به او پیشنهاد داد. رایموندی در آنجا با لئونه ماجیرا همکاری کرد؛ کسی که تفسیر موسیقایی و رنگآمیزی صوتی را به او آموخت. همچنین پیرو فاجونی به او یاد داد چگونه تولید صدا را با حرکات بدن هماهنگ کند. رایموندی در آن زمان بهشدت خجالتی بود، روی صحنه تقریباً خشک و بیحرکت میایستاد و در ایجاد فراز و فرودهای صوتی نیز تقریباً ناتوان بود؛ اما همکاری ماجیرا و فاجونی به او کمک کرد تا به بازیگری توانا در عرصهٔ آواز تبدیل شود. نخستین حضور او در لا اسکالا در سال ۱۹۶۸، در نقش تیمور در اپرای «توراندوت» بود. او در سال ۱۹۷۰ با نقش سیلوا نخستین بار در اپرای متروپولیتن روی صحنه رفت و در سال ۱۹۷۲ نیز با نقش فیسکو نخستین اجرای خود را در کاونت گاردن انجام داد. در سال ۱۹۷۵ نخستین حضورش در اپرای پاریس را در نقش پروچیدا تجربه کرد و در سال ۱۹۸۰ نیز در جشنوارهٔ سالزبورگ، در نقش شاه در اپرای «آیدا» ظاهر شد. او در سال ۱۹۸۶ نخستین بار کارگردانی اجرایی از اپرای «دون ژوان» را بر عهده گرفت و تصمیم گرفت فعالیت حرفهای خود را در مقام کارگردان نیز ادامه دهد. رایموندی در چند فیلم برجستهٔ اپرایی نیز حضور داشته است؛ از جمله فیلم مشهور «دون ژوان» به کارگردانی جوزف لوزی در سال ۱۹۷۸؛ ایفای نقش اسکامیلو در فیلم «کارمن» ساختهٔ فرانچسکو رزی در سال ۱۹۸۴، در کنار جولیا میجنس-جانسون ــ که در آن زمان با این نام شناخته میشد ــ و پلاسیدو دومینگو؛ و فیلم تلویزیونی «شش آریا در جستوجوی یک خواننده». اگرچه اجرای او در نقش اسکارپیا بحثبرانگیز بود، ضبط آن اثر برای شرکت دویچه گرامافون قدرت بازیگری آوازی او را بهخوبی نشان میدهد: اجرایی اشرافی، پیچیده و در عین حال بیرحمانه. او همچنین برای شرکت اراتو آلبومی رسیتال ضبط کرد که شامل صحنههایی از بسیاری از مشهورترین نقشهایش بود.