
Piano
.(1903 - 1991)
رودلف سرکین، پیانیست، یکی از مهمترین مفسران موسیقی کلاسیک وین در قرن بیستم، بهویژه آثار موتسارت و بتهوون، بود. نوازندگی او از شفافیتی بهدور از احساساتگرایی افراطی و حس مسئولیتپذیریِ فروتنانهای برخوردار بود که گاه این خطر را به همراه داشت که به سختگیریِ بیشازحد و پایبندیِ لفظبهلفظ به متن موسیقی متهم شود. سرکین در سال ۱۹۰۳ در شهر بوهمیایی اِگِر (چِب امروزی در جمهوری چک) به دنیا آمد. او در ۱۷سالگی با آدولف بوش، نوازندهٔ ویولن، آشنا شد و مدتی بهعنوان عضوی از خانوادهٔ بوش زندگی کرد. آن دو با یکدیگر ضبطهای تحسینشدهٔ بسیاری انجام دادند. سرکین در سال ۱۹۳۵ با ایرنه، دختر بوش، ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۹ همراه او به ایالات متحده رفت؛ جایی که در مؤسسهٔ موسیقی کرتیس در فیلادلفیا به تدریس پرداخت. او و بوش در سال ۱۹۴۱ مدرسه و جشنوارهٔ موسیقی مارلبرو را در ایالت ورمانت بنیان گذاشتند. دستهای بزرگ و انگشتان کلفت سرکین باعث میشد اجرای برخی از قطعات پیچیده و ظریف پیانویی برایش دشوار باشد؛ چالشی که پیوسته و خستگیناپذیر برای غلبه بر آن تلاش میکرد. با وجود آنکه از ضبط موسیقی بیزار بود، آثار ضبطشدهٔ بسیار زیادی از خود بر جای گذاشت؛ از جمله اجراهای متعدد کنسرتوهای موتسارت، بتهوون، شومان و برامس. رپرتوار او در سالهای آغازین فعالیتش گسترده بود، اما از حدود سال ۱۹۶۰ بهتدریج محدودتر شد و تمرکز اصلیاش بر آثار شاخص سنت موسیقی اتریشی ـ آلمانی قرار گرفت. ضبطهای تکنوازی او بهتنهایی گویای تسلط بیچونوچرای او بر موسیقی نیستند؛ بااینحال، از برجستهترین آثار ضبطشدهاش میتوان به کنسرتوهای پیانوی پروکفیف، شمارهٔ ۴ (۱۹۳۱)، و رگر (۱۹۱۰) اشاره کرد که با همراهی یوجین اورمندی و ارکستر فیلادلفیا ضبط شدند (بهترتیب در سالهای ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹). اجراهای سرکین از کنسرتوهای پیانوی موتسارت با ارکستر سمفونیک لندن به رهبری کلودیو آبادو، که برای شرکت دویچه گرامافون بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ ضبط شدند، بازتابدهندهٔ دانشی عمیق و پختهاند که در طول سالها اندوخته بود؛ بااینحال، در این اجراها دیگر از اوج تواناییهایش فاصله گرفته است. بهطور کلی، در مورد سرکین میتوان گفت که آثار ضبطشدهٔ سالهای آغازین فعالیتش کیفیت بالاتری دارند. او در سال ۱۹۹۱ در خانهاش در ورمانت درگذشت؛ همانجا که نسلهای پیاپی پیانیستها، از جمله پسرش پیتر، از راهنماییها و آموزشهای او بهرهمند شدهاند.