
Conductor , Oboe
.(1910 - 1976)
رودلف کمپه، یکی از بزرگترین رهبران ارکستر کمترشناختهشدهٔ میانهٔ قرن بیستم، در انگلستان از شهرت و اعتباری چشمگیر برخوردار بود، اما هرگز نتوانست به آن شهرت بینالمللیای دست یابد که شاید با مدیریتی تهاجمیتر، تبلیغات گستردهتر و فعالیت ضبطی بیشتر به دست میآورد. کمپه نه آنقدر شناختهشده بود که چهرهای مشهور به شمار آید و نه آنقدر ناشناخته که در زمرهٔ چهرههای فرقهای و خاص قرار گیرد. شاید بتوان او را بیش از هر چیز رهبر ارکستری دانست که اهل فن و صاحبنظران قدرش را میدانستند؛ هنرمندی که ارزشش در خلقوخوی هنری نیرومندش بود، نه در هالهای از رمز و راز شخصی. او در کودکی به فراگیری ابوا پرداخت و با اپرای دورتموند همکاری کرد. در سال ۱۹۲۹، درحالیکه هنوز از دوران نوجوانی چندان فاصله نگرفته بود، بهعنوان نوازندهٔ نخست ابوا به ارکستر گواندهاوس لایپزیگ پیوست. نخستین تجربهٔ رهبری ارکستر او در سال ۱۹۳۶، در اپرای لایپزیگ رقم خورد. اجرای اپرای «شکارچی متخلف» اثر لورتسینگ چنان موفقیتآمیز بود که اپرای لایپزیگ او را بهعنوان دستیار رهبر و مربی موسیقی استخدام کرد. کمپه در طول جنگ جهانی دوم در ارتش آلمان خدمت کرد، اما بخش عمدهٔ مأموریتهایش دور از خط مقدم بود. در سال ۱۹۴۲، مسئولیت موسیقی در اپرای کمنیتس به او واگذار شد. پس از جنگ، از آنجا که در فعالیتهای نازیها نقشی نداشت، به کمنیتس بازگشت و از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ مدیریت اپرا را بر عهده گرفت؛ سپس در فاصلهٔ سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۴۹ به تئاتر ملی وایمار رفت. از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۳، مدیر کل موسیقی اشتاتسکاپلهٔ درسدن، برجستهترین ارکستر آلمان شرقی، بود. پس از آن، در سالهای ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴، همین سمت را در اپرای دولتی باواریا در مونیخ بر عهده گرفت و جانشین گئورگ سولتی جوان و بلندپرواز شد. در همین دوره، اجرای مهمان در خارج از آلمان را نیز آغاز کرد که عمدتاً به اپرا اختصاص داشت؛ از جمله در وین (۱۹۵۱)، کاونت گاردن لندن (۱۹۵۳) و اپرای متروپولیتن نیویورک (۱۹۵۴). اینها تنها مهمترین نمونهها بودند. با آنکه آثار واگنر را بهوفور رهبری میکرد، بهویژه در کاونت گاردن، نخستین حضورش در جشنوارهٔ بایرویت تا سال ۱۹۶۰ به تأخیر افتاد. او در مقام رهبر اپرا، توجه ویژهای به تعادل و بافت صوتی داشت و خوانندگان نیز بهخصوص از تلاشهایش برای حمایت از آنان قدردانی میکردند. کمپه در انگلستان تأثیر عمیقی بر جای گذاشت و در سال ۱۹۶۰، توماس بیچام او را بهعنوان رهبر ارکستر همکارِ فیلارمونیک سلطنتی لندن منصوب کرد. پس از درگذشت بیچام در سال بعد، کمپه رهبر اصلی این ارکستر شد و پس از سازماندهی مجدد آن، از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۵ بهعنوان مدیر هنری فعالیت کرد. او همچنین از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲ رهبر اصلی ارکستر تونهالهٔ زوریخ و از سال ۱۹۶۷ تا زمان مرگش در ۱۹۷۶، رهبر ارکستر فیلارمونیک مونیخ بود. در آخرین سال زندگیاش نیز همکاری نزدیکی را با ارکستر سمفونیک بیبیسی آغاز کرد. از نظر تفسیری، میتوان کمپه را نوعی بیچامِ آلمانی دانست. او در اجرای رپرتوار اتریشی-آلمانی و چکی به بهترین شکل ظاهر میشد؛ اجراهایی سرزنده، دقیق، گرم و پرشور، اما هرگز حتی اندکی خودنمایانه یا افراطی. علاقهمندان اپرا اجراهای او از «لوهنگرین»، «استادخوانان نورنبرگ» و «آریادنه در ناکسوس» را بسیار ارزشمند میدانند. بزرگترین میراث ضبطشدهٔ او که طی چهار یا پنج سال پایانی عمرش شکل گرفت، مجموعهٔ چندجلدی آثار ارکسترال و کنسرتوهای ریشارد اشتراوس بود که با همکاری اشتاتسکاپلهٔ درسدن، ارکستری با درک و شناختی عمیق از این موسیقی، ضبط شد. این آثار در دوران صفحههای گرامافون، تنها بهصورت مقطعی در خارج از اروپا در دسترس بودند؛ اما در دههٔ ۱۹۹۰، شرکت ئیاِمآی آنها را در قالب نه لوح فشرده منتشر کرد. ~ جیمز ریل