
Orchestra
.(1888)
ارکستر سلطنتی کنسرتگباو آمستردام، همچون بازتابی سمفونیک از شکوه آرام و بیتکلف زادگاه موسیقایی خود، بهواسطهٔ دورههای طولانی تصدی رهبران ارکستر، بخش زهیِ پرطنین و پُرحجم و نزدیک به هزار ضبط موسیقی شهرت دارد. تالار کنسرتگباو در سال ۱۸۸۸ افتتاح شد و ارکستر تازهتأسیس کنسرتگباو نیز در همان سال، با رهبری ویلم کِس، نخستین اجرای خود را برگزار کرد. ویلم مِنگلبرگ در سال ۱۸۹۵، درحالیکه تنها ۲۴ سال داشت، رهبری ارکستر را بر عهده گرفت و نیم قرن در این سمت باقی ماند. در طول این دورهٔ افسانهای، ارکستر پیوندی نزدیک با دو آهنگساز برجستهٔ معاصر برقرار کرد: گوستاو مالر، که مِنگلبرگ را قابلاعتمادترین مفسر آثار خود میدانست، و ریشارد اشتراوس، که در سال ۱۸۹۸ پوئم سمفونیک زندگی یک قهرمان (Ein Heldenleben) را به ارکستر تقدیم کرد. پس از ادوارد فان باینوم، متخصص آثار بروکنر که هنگام رهبری ارکستر درگذشت، برنارد هایتینک در سال ۱۹۶۳ بهعنوان رهبر اصلی منصوب شد. او با ضبط مجموعههای کامل و معتبر، اما بهدور از خودنمایی، از سمفونیهای بتهوون، برامس و چایکوفسکی، جایگاه ارکستر را در صنعت ضبط موسیقی بهطور چشمگیری ارتقا داد. ریکاردو شایی در سال ۱۹۸۸ نخستین رهبر غیرهلندی شد که هدایت این ارکستر را بر عهده گرفت؛ همان سالی که ملکه بئاتریکس هلند به ارکستر و تالار کنسرتگباو هر دو جایگاهی سلطنتی بخشید. شایی که به موسیقی مدرن تعهدی راسخ داشت، هنگام ضبط آثار ارکسترال استراوینسکی، مسیان و وارز، پاسدار صدای غنی و کلاسیک ارکستر کنسرتگباوی شد که اکنون عنوان «سلطنتی» را نیز به نام خود افزوده بود. ماریس یانسونس (۲۰۰۴ تا ۲۰۱۵) و دانیله گاتی (۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸)، بهعنوان ششمین و هفتمین رهبران اصلی این ارکستر، کنسرتگباو را وارد دوران مدرنی کردند که در آن دورهٔ تصدی رهبران کوتاهتر شده بود، اما معیارهای سختگیرانهٔ موسیقایی همچنان پابرجا ماندند.