Robert Schumann

اگر قرار باشه آهنگسازی رو نام ببریم که روح رمانتیسم آلمانیِ قرن نوزدهم رو به بهترین شکل نشون می‌ده، بدون شک اون آهنگساز روبرت شومانه. شومان در سال ۱۸۱۰ در شهر تسویکاو به دنیا اومد. بچه‌ای گوشه‌گیر و خیال‌پرداز بود که در ابتدا فکر می‌کرد در آینده شاعر بشه. اما بعدها موسیقی کم‌کم تمام وجودش رو تسخیر کرد. وقتی به دهه‌ی بیست زندگی‌اش رسید، با تمرکز و پشتکاری شگفت‌انگیز خودش رو وقف یادگیری هنر آهنگسازی کرد. تقریباً ده سال تمام، فقط برای پیانو موسیقی ساخت. یکی از آثار این دوره، مجموعه‌ی تاریک و مسحورکننده‌ی Kreisleriana بود که در سال ۱۸۳۸ نوشته شد. ماجرای عاشقانه‌ی شومان با کلارا ویک، نوازنده‌ی جوان، درخشان و آهنگساز پیانو، مدت‌ها به‌خاطر مخالفت‌های پدر سخت‌گیر و سلطه‌گر کلارا به سرانجام نمی‌رسید. اما این عشق سرانجام در سال ۱۸۴۰ به ازدواج ختم شد. همین اتفاق باعث شد شومان ناگهان موجی از ترانه‌های زیبا و تأثیرگذار خلق کنه؛ از جمله دو مجموعه‌ی فوق‌العاده ظریف و دلنشین به نام‌های Frauenliebe und Leben (عشق و زندگی یک زن) و Dichterliebe (عشق شاعر). رابطه‌ی شومان و کلارا رابطه‌ای محکم و عمیق بود، اما وضعیت روحی ناپایدار شومان همچنان نگران‌کننده باقی موند. دوره‌هایی که با خلاقیت هنری شدید همراه بودن، مدام با بحران‌های روحی و روانی طاقت‌فرسا جایگزین می‌شدن؛ بحران‌هایی که گاهی باعث می‌شدن شومان برای مدتی کاملاً از خلق آثار هنری بازبمونه. شومان بعد از اینکه در دوران جوانی، موسیقی‌هایی برای پیانو خلق کرد که هم بسیار تجربی و متفاوت بودن و هم تخیلی درخشان و خیره‌کننده داشتن، سعی کرد مسیر هنری خودش رو باثبات‌تر کنه. برای همین سراغ قالب‌های جاافتاده‌تر موسیقی رفت؛ مثل سمفونی، کنسرتو، اوراتوریو (نوعی اثر بزرگ موسیقایی برای گروه کر، تک‌خوان‌ها و ارکستر) و موسیقی مجلسی در ابعاد گسترده. بااین‌حال، شیوه‌ی فکری خاص و متفاوت شومان همیشه خودش رو دوباره نشون می‌داد؛ شیوه‌ای که گاهی به شکلی بامزه عجیب‌وغریب بود و گاهی حال‌وهوایی تاریک، مرموز و حتی اهریمنی داشت. در سال ۱۸۵۴، دوره‌ای از سرخوشی و هیجان شدید در شومان به‌تدریج به حالتی از شیدایی (مانیا) تبدیل شد. او پس از اینکه تلاش کرد خودش رو در رود راین غرق کنه، در آسایشگاهی در نزدیکی شهر بن بستری شد. شومان سرانجام در سال ۱۸۵۶، درحالی‌که تنها بود، در همون‌جا از دنیا رفت.