
Conductor
.(1953)
ریکاردو چایلی، رهبر ارکستر ایتالیایی، از همان آغاز فعالیت حرفهای خود، با تصمیمی متفاوت و خلاف جریان رایج مبنی بر تمرکز بر رپرتوار سمفونیک بهجای آثار اپرایی، مسیر متمایزی در پیش گرفت. او با اجراهایی درخشان و درعینحال پرشور از آثار آهنگسازانی چون زملینسکی، که پیشتر کمتر مورد توجه قرار گرفته بودند، جایگاه ویژهای برای خود به دست آورد. همچنین ضبطهای برجسته و متنوعی از آثار استراوینسکی، شوئنبرگ و روسینی ارائه کرد؛ روسینی تنها آهنگساز اپراییای بود که آثارش را بهطور گسترده ضبط کرده است. چایلی در سال ۱۹۵۳ در خانوادهای اهل موسیقی در میلان متولد شد. او فعالیت حرفهای خود را بهعنوان دستیار رهبری کلودیو آبادو در لا اسکالا آغاز کرد و در عرصهٔ اپرا نیز به موفقیتهایی دست یافت؛ از جمله ضبط اپرای «آندرهآ شنیر» با حضور لوچانو پاواروتی در سال ۱۹۷۹. بااینحال، از آنجا که میخواست زمان بیشتری را به رپرتوار سمفونیک اختصاص دهد، در سال ۱۹۸۲ رهبر اصلی ارکستر سمفونیک رادیو برلین شد. چایلی در کنار اجرا و ضبط آثار کمترشناختهشده، سنت اجرای رپرتوار تثبیتشدهٔ آهنگسازانی چون برامس، مالر، بروکنر و ریشارد اشتراوس را نیز بهطور اساسی دگرگون کرد. اصرار او بر اینکه ارکسترهای باسابقه باید از صدای شاخص اما یکسان و همهمنظورهٔ خود فاصله بگیرند و رنگ صوتی و شیوهٔ نوازندگی متناسب با هر اثر را کشف کنند، در ابتدا بحثبرانگیز شد؛ اما راه را برای رهبرانی چون سایمون رَتل و راجر نورینگتون هموار کرد تا رویکردی مشابه را در همکاری با ارکسترهای دیگر دنبال کنند. چایلی پس از آنکه با موفقیت شیوهٔ نوازندگی ارکستر سلطنتی کنسرتگباو، که از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۴ مدیر موسیقی آن بود، و ارکستر گواندهاوس لایپزیگ، که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۶ این سمت را در آن بر عهده داشت، احیا کرد، در سال ۲۰۱۶ مدیر موسیقی ارکستر جشنوارهٔ لوسرن شد. سپس، در حالی که همچنان این سمت را حفظ کرده بود، در سال ۲۰۱۷ با انتصاب بهعنوان مدیر موسیقی لا اسکالا، به نقطهٔ آغازین فعالیت حرفهای خود بازگشت.