
Tenor
.(1937)
René Kollo
بیوگرافی
از نوادگان آهنگساز اپرت، والتر کولو (۱۸۷۸–۱۹۴۰)، و فرزند ویلی کولو، که او نیز آهنگساز موسیقی سبک بود، رنه کولو فعالیت حرفهای خود را بهعنوان خوانندهٔ موسیقی پاپ و تنور اپرت آغاز کرد. او در سال ۱۹۶۵، در شهر براونشوایگ، با ایفای نقش اصلی در اپرای «ادیپوس رکس» اثر استراوینسکی، به دنیای کنسرت و اپرا راه یافت. در سال ۱۹۶۹، با اجرای نقش سکاندار در اپرای «هلندی پرنده» اثر واگنر در جشنوارهٔ بایرویت، توجه بینالمللی را به خود جلب کرد و در سال ۱۹۷۰ نیز با ایفای نقش ماتئو در اپرای «آرابلا» اثر ریچارد اشتراوس، نخستین حضور خود را در تالار اپرای لا اسکالا تجربه کرد. هرچند کولو در آن زمان هنوز یک «تنور دراماتیک» بهشمار نمیرفت ــ و با وجود رپرتوار بعدیاش، هرگز به معنای واقعی کلمه یک هلدنتنور (تنور قهرمانخوان) نشد ــ مسیر حرفهای او مشخص شده بود. او در سال ۱۹۷۱ نقش لوهنگرین را خواند؛ نقشی که در سال ۱۹۷۶ با آن در اپرای متروپولیتن نیویورک نیز نخستین حضور آمریکایی خود را تجربه کرد. سپس در سال ۱۹۷۳ نقش والتر در اپرای «استادخوانان نورنبرگ» را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۷۵ در تولید تازهٔ پارسیفال به کارگردانی ولفگانگ واگنر در بایرویت ظاهر شد. یک سال بعد، نقش زیگفرید را در اجرای صدمین سالگرد اپرای «حلقهٔ نیبلونگ» در بایرویت، به کارگردانی پاتریس شرو و با رهبری پییر بولز، ایفا کرد. برای نخستین اجرای خود در لندن، بهجای زیگفرید، نقش زیگموند را در اپرای «والکوره» برگزید و بعدها در تولید جنجالی سال ۱۹۸۱ بایرویت از اپرای «تریستان و ایزولده» به کارگردانی ژان-پییر پونل، نقش تریستان را نیز به رپرتوار واگنری خود افزود. او در سال ۱۹۸۶ برای نخستین بار نقش تانهاوزر را در ژنو اجرا کرد و حتی در اجرای کامل اپرای «ریِنزی» اثر واگنر نیز حضور یافت؛ اثری پنجپردهای و بسیار طولانی که اجرای آن حتی برای صداهای قدرتمندتر از صدای کولو نیز دشوار بود. بااینحال، واگنر بههیچوجه تنها تخصص اپرایی کولو نبود. او در سال ۱۹۷۴ نقش پاول را در اپرای «شهر مرده» اثر کورنگولد برای رادیوی مونیخ اجرا کرد و سپس در سال ۱۹۷۸، در تولید «فیدلیو» اثر بتهوون به رهبری لئونارد برنستاین در اپرای دولتی وین، نقش فلورستان را برای شرکت یونیتل خواند. یونیتل همچنین اجرای نقش ماتئو در «آرابلا» را به رهبری سولتی و نقش باکوس در اپرای «آریادنه در ناکسوس» اثر اشتراوس را به رهبری بوم، با صدای او ثبت کرده است. رپرتوار کولو نقش گرمن در اپرای «ملکهٔ اسپاد» اثر چایکوفسکی، کانیو در «پالیاچی»، دیمیتری در «بوریس گودونف» و نقش اصلی اپرای «پالسترینا» اثر فیتسنر را نیز دربرمیگرفت. او در ۵۱سالگی برای نخستین بار نقش اوتلو را در فرانکفورت اجرا کرد. در سال ۱۹۹۱ نیز با اجرای اپرای «پیتر گریمز» اثر بریتن در مونیخ، به موفقیتی شخصی و چشمگیر دست یافت. کولو در مقام خوانندهٔ کنسرت نیز سمفونی هشتم مالر را در وین، همراه با ارکستر سمفونیک شیکاگو و به رهبری سولتی، در جریان یک تور ضبط کرد؛ همچنین اثر «آواز زمین» مالر را با برنستاین در اسرائیل به ثبت رساند. او تکخوان بخش تنور در ضبطهای وینی برنستاین از سمفونی نهم بتهوون و «میسا سولمنیس» بود و سمفونی نهم را نیز در برلین، برای یونیتل و با رهبری کارایان، اجرا و ضبط کرد. کولو در دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰ به یکی از اعضای ثابت گروه خوانندگان و نوازندگان همکار کارایان در اجراهای رپرتوار او تبدیل شد. از عوامل موفقیت کولو میتوان به اندام متناسب و چهرهٔ جذابش، حتی در میانسالی، و استعداد کمنظیرش در بازیگری اشاره کرد؛ استعدادی که حتی پس از آنکه صدایش در نتهای زیر دچار لرزش گستردهتر و خشونت صوتی شد، همچنان به قوت خود باقی ماند. این تغییرات صوتی پیش از ۳۵سالگی او نیز آشکار شده بود، اما کولو میتوانست با حضور مکرر در اجراهای اپرت و سبکتر کردن صدایش، تا حدی از فرسودگی ناشی از اجرای آثار واگنر جلوگیری کند. از جمله نقشهای او در این آثار میتوان به شاهزادهٔ چینی در «سرزمین لبخندها»، «خون وینی»، «کنتس ماریتسا»، «شاهزادهٔ چاردَش»، «هلن زیبا» و البته «خفاش» اشاره کرد. فیلم چندین مورد از این اجراها نیز باقی مانده است. در واپسین دورهٔ فعالیتش، پیش از آنکه در ژوئن سال ۲۰۰۰ صحنه را ترک کند، عضو اپرای دولتی آلمان در برلین بود؛ هرچند از سال ۱۹۸۶ با کارگردانی اپرا در دارمشتات، با اجرای «پارسیفال»، و سپس در سال ۱۹۹۱ در اولم، با اجرای «سرزمین پست» اثر دالبرت، فعالیت خود در این زمینه را آغاز کرده بود. او در یک دورهٔ مدیریتی ناموفق، از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷، مدیریت تئاتر متروپل برلین را بر عهده داشت؛ سالنی که در زمینهٔ اپرت تخصص داشت، اما از سال ۱۹۶۱ تا زمان اتحاد دوبارهٔ آلمان شرقی و غربی، رو به افول گذاشته بود. کولو اکنون جزیرهٔ مایورکا را خانهٔ خود میداند، اما میگوید زندگی در آنجا، بهجز آفتابش، برایش ملالآور است. او نیز مانند جوزپه دی استفانو در سالهای پیش از خود، همچنان به اجرای موسیقی سبک ادامه میدهد؛ البته در محدودهٔ تواناییهای کنونی صدایی که طی ۳۰ سال حضور در نبردهای دشوار رپرتوار هلدنتنور، سخت به کار گرفته شده است.


