برونی یکی از برجستهترین باریتونهای بلکانتو و آثار وردی در نسل خود بود. هرچند این وجه از هنر او در ایالات متحده کمتر شناخته شده است، او در اجرای ترانههای هنری نیز مهارت فراوانی داشت و بهویژه در آثار ایتالیایی دورهٔ رمانتیک تخصص داشت. او بارها از ترانههای توستی حمایت و آنها را اجرا کرد و در تقدیر از این تلاشها، به شهروندی افتخاری کورتونا، زادگاه توستی، مفتخر شد. هرچند نقشهای او در اپراهای وردی، بهویژه مکبث، ریگولتو، رناتو در توپ بالماسکه و سیمون بوکانگرا، بیش از همه شهرت دارند، او در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در دستکم هفده اپرای دونیتزتی آواز خواند؛ درست پیش از آنکه موج بزرگ علاقه به آثار کمترشناختهشدهٔ قرن نوزدهم به اوج خود برسد. خانوادهٔ برونی توانایی پرداخت هزینهٔ آموزش موسیقی را نداشتند، اما او را تشویق میکردند که در گروه کُر کلیسای محل آواز بخواند. پس از پایان تحصیلات عمومی، او در آزمون ورودی کنسرواتوار پادووا شرکت کرد و بورسیهای پنجساله به او پیشنهاد شد. در آنجا نزد النا فاوا چراتی به تحصیل پرداخت؛ استادی که او را بهطور کامل با سبک و فنون بلکانتو آشنا کرد. او در سال ۱۹۶۱ با ایفای نقش کُنت دی لونا در اپرای تروبادور، در اسپولتو نخستین اجرای اپرایی خود را تجربه کرد. نخستین حضورش در اپرای متروپولیتن در سال ۱۹۶۹، در نقش انریکو در لوسیا دی لامرمور بود و در سال ۱۹۷۲ با اجرای لیندا دی شامونی نخستین بار روی صحنهٔ لا اسکالا رفت. در سال ۱۹۷۳، با ایفای نقش رناتو در توپ بالماسکه نخستین حضورش را در اپرای لیریک شیکاگو تجربه کرد و در سال ۱۹۷۵ نیز با همین نقش در کاونت گاردن به صحنه رفت؛ جایی که جایگزین پیرو کاپوچیلّیِ بیمار شده بود. نخستین اجرای او در اپرای دولتی وین در سال ۱۹۷۸، در نقش مکبثِ وردی بود. او نخستین بار در سال ۱۹۷۰ با ریکاردو موتی همکاری کرد و بهمرور به طرفدار جدی تأکید موتی بر اجرای دقیق نتهای نوشتهشده در پارتیتور (come scritto) تبدیل شد؛ رویکردی که در آن خواننده از افزودن نتهای زیرِ اوج به ابتکار خود پرهیز میکند. برونی معتقد بود این شیوه توجه مخاطب را بهجای خواننده، بر موسیقی و درام متمرکز میسازد. ضبط او از اپرای ریگولتو برای شرکت فیلیپس (289 462 158-2)، یکی از نقشهای مهمش را بهخوبی ثبت کرده است. در میان ضبطهای متعدد او از آثار توستی برای شرکت نووا اِرا نیز آلبوم Romanze su Testi Italiani (7233) یکی از برجستهترینهاست.