
Soprano
.(1922 - 2004)
این سوپرانوی ایتالیایی چنان رابطهٔ ویژهای با تالار اپرای متروپولیتن داشت و از چنان محبوبیت بیرقیبی در گیشه برخوردار بود که نیویورکیها او را بهسادگی «خانمِ سالنهای پُر» مینامیدند. رناتا تِبالدی در سال ۱۹۲۲ در پزارو، زادگاه روسینی، متولد شد و تا اوایل دههٔ بیست زندگیاش، شهرتی چشمگیر و رشکبرانگیز به دست آورده بود. آرتورو توسکانینی صدای او را صدای فرشته توصیف کرد و برای کنسرتی که پس از جنگ، تالار لا اسکالای میلان را دوباره افتتاح میکرد، از او دعوت به همکاری کرد. تِبالدی بیش از هر چیز بهخاطر اجراهایش از آثار وردی و پوچینی شناخته میشد، اما رپرتوار بل کانتو را نیز پرورش داد. او در تمام نقشهایش، درکی غریزی از خط آوازی، قدرتی خیرهکننده که با ظرافت در سایهروشنهای صوتی تعدیل میشد، و شدتی تأثیرگذار و آرام را به نمایش میگذاشت. او به زیبایی طنین صدا اعتقادی راسخ داشت و ترجیح میداد به زبان مادریاش آواز بخواند، زیرا زبان فرانسوی را بیش از حد تو دماغی میدانست. همچنین اصرار داشت آثار واگنر را به زبان ایتالیایی اجرا کند. تِبالدی در سال ۱۹۶۳ مدتی از فعالیتهایش فاصله گرفت تا به برخی مشکلات صوتی رسیدگی کند، اما سپس به صحنه بازگشت و آنچه را «دوران حرفهای دوم» خود مینامید آغاز کرد. او در سال ۱۹۷۶ از اجرای عمومی کنارهگیری کرد. تِبالدی در سال ۲۰۰۴ درگذشت و میراثی غنی از ضبطهای صوتی از خود بهجا گذاشت. یاد و نام او به لطف بنیاد، مسابقهٔ آواز و موزهای که به نامش تأسیس شدهاند، همچنان زنده است.