
Soprano
.(1934 - 2023)
با توافقی گسترده، از دههٔ ۱۹۵۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰ را میتوان دوران طلایی اپرا دانست؛ دورهای که خوانندگان کاریزماتیک، حرفههایی درخشان و پرزرقوبرق داشتند و ضبطهایی افسانهای از خود به یادگار گذاشتند. رناتا اسکوتو، سوپرانوی لیریک-کولوراتورای ایتالیایی، یکی از چهرههای محوری این دوران بود. او بر اپرای متروپولیتن نیویورک سلطه داشت، در اوج دوران حرفهای پاواروتی و پلاسیدو دومینگو با آنها همصحنه میشد و در جوانی یکی از مدعیان جدی جانشینی ماریا کالاس به شمار میرفت. اسکوتو در سال ۱۹۳۴ متولد شد و از دوران نوجوانی به شهرت رسید. او در سال ۱۹۵۲ اجرایی مهم و قابلتوجه داشت و پس از آن در تالارهای اپرای سراسر ایتالیا آواز خواند. اما آنچه توجه بینالمللی را به سویش جلب کرد، جایگزینی او بهجای کالاس در اجرای سال ۱۹۵۷ اپرای «لا سونامبولا» اثر بلینی در جشنوارهٔ ادینبرو بود. او در آن زمان ۲۳ سال داشت و صدایی قدرتمند در سبک بل کانتو در اختیار داشت؛ صدایی با وضوح و شدت بیان که برای اجرای قطعات پرتحریر و پرزینت بسیار مناسب بود. بااینحال، از نظر بسیاری از شنوندگان، بهترین اجراهای او در آثار وردی و پوچینی رقم خورد: او انتخابی ممتاز برای نقشهای ویولتا در «لا تراویاتا» و چیوچیو-سان در «مادام باترفلای» بود؛ بهویژه در اپرای متروپولیتن که از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۷ بیش از ۳۰۰ بار در آن اجرا کرد و عملاً به سوپرانوی ثابت این تالار تبدیل شد. صدای او هرگز بهطور متعارف زیبا یا بهخصوص پرحجم نبود، اما طنین متمرکز و نافذی داشت که بهخوبی در سالن میپیچید؛ افزون بر این، حس دراماتیک او محدودیتهای صوتیاش را تحتالشعاع قرار میداد. چنانکه خودش گفته بود: «ترجیح میدهم یک نت نازیبا داشته باشم تا کمالی که هیچ معنایی ندارد.» همین جستوجوی معنا باعث شد که پس از ۴۰ سال فعالیت بهعنوان خواننده، مسیر حرفهای خود را از نو بسازد و به کارگردانی صحنه روی آورد. او در سال ۲۰۲۳، در ۸۹سالگی درگذشت.