
Composer
.(1872 - 1958)
وان ویلیامز از پیشگامان و مدافعان سرسخت ترانههای فولکلور روستایی انگلستان و موسیقی دورهٔ تودور بود و توانست با بهرهگیری از این دو سرچشمه، سبکی ملی و منحصربهفرد پدید آورد. او در سال ۱۸۷۲ در گلاسترشر متولد شد و دوران رشد و آموزش موسیقیاش با آثار جریان اصلی موسیقی اروپا، از جمله آثار هندل، مندلسون و برامس، همراه بود. کشف دوبارهٔ عناصر کهن و تقریباً فراموششدهٔ موسیقی سرزمینش، نخستین بار هنگام ویرایش مجموعهٔ «سرودنامهٔ انگلیسی» در سال ۱۹۰۶ به ثمر نشست. او در این مجموعه، علاوه بر معرفی ترانههای فولکلور ــ که بسیاری از آنها را از آواز کارگران کشاورزی گردآوری و نتنویسی کرده بود ــ ملودیهای کمترشناختهشدهٔ دورهٔ تودور را نیز وارد کرد و چندین سرود مذهبی با الهام از همین منابع ساخت. عناصر دیگری از دنیای موسیقی و ادبیات نیز به شکلگیری هرچه روشنتر سبک و نگرش شخصی او کمک کردند؛ از جمله رنگآمیزیهای تازهٔ ارکسترال که از طریق راول کشف کرد و در سالهای ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸ نزد او به فراگیری موسیقی پرداخت، و همچنین آرمانگرایی و عرفانگرایی شاعر آمریکایی، والت ویتمن. آثار ویتمن در دو اثر مهم وان ویلیامز، یعنی «سمفونی دریا» (۱۹۰۹) و «دونا نوبیس پاکم» (۱۹۳۶)، بازتاب یافتهاند. حالوهوای خاص موسیقی او، با مُدالیتهای که اغلب رنگی حسرتبار و نوستالژیک دارد، نخستین بار بهطور کامل در اثر «فانتزی بر تمی از توماس تالیس» در سال ۱۹۱۰ جلوهگر شد. درحالیکه اثر محبوب او، «چکاوک اوجگیرنده» (۱۹۱۴)، عشقش به طبیعت و چشماندازهای روستایی انگلستان را بازتاب میدهد، جنبهای جدیتر و پرقدرتتر از شخصیت هنری او را میتوان در اثر کُرال «سانکتا سیویتاس» (۱۹۲۵)، اثر «ایوب» (۱۹۳۰) با الهام از اشعار ویلیام بلیک و سمفونی خشن و پرشور شمارهٔ ۴ (۱۹۳۴) مشاهده کرد. وان ویلیامز در اواخر دههٔ شصت زندگیاش، فعالیت موفقی را در زمینهٔ آهنگسازی برای فیلم آغاز کرد که با ساخت موسیقی فیلم «اسکات در قطب جنوب» در سال ۱۹۴۸ به اوج رسید. او در سال ۱۹۵۸، تنها چند ماه پس از حضور در نخستین اجرای سمفونی شمارهٔ ۹ خود، درگذشت.