
Conductor , Violin
.(1948)
هنگامی که پینخاس زوکرمن، نوازندهٔ ویولن و ویولا، در دههٔ ۱۹۶۰ در عرصهٔ بینالمللی مطرح شد، شیوهٔ نوازندگی آسوده و بیتکلف او گویی تجسمبخش آرمان معاصرِ خونسردی و متانت بود. زوکرمن با دستانی بهطرزی غیرمعمول انعطافپذیر و سبکی کاملاً طبیعی، این تصور فریبنده را ایجاد میکرد که نواختن ویولن کاری بسیار آسان است. اما در پس این ظاهر دلنشینِ بیاعتنایی و آسودگی، موسیقیدانی عمیقاً جدی نهفته بود که صدایی گیرا و بهطرزی افسونگرانه شفاف داشت. زوکرمن در سال ۱۹۴۸ در تلآویو به دنیا آمد. استعداد استثنایی او چنان چشمگیر بود که در دوازدهسالگی به شاگردی ایوان گالامیان افسانهای در مدرسهٔ جولیارد نیویورک درآمد. کسب مشترک مقام برتر با کیونگوا چونگ، ویولننواز کرهای، در مسابقهٔ لِوِنتریت سال ۱۹۶۷، برای او قراردادی جهت ضبط موسیقی با شرکت CBS ــ ناشر آثار ایزاک اشترن، استاد و راهنمایش ــ به ارمغان آورد. پس از آن، با ارکستر مجلسی انگلستان کنسرتهایی اجرا کرد و کنسرتوهای موتسارت را در حالی رهبری میکرد که خود ویولن مینواخت. زوکرمن، برخلاف آنچه در آن دوران معمول بود، به یک اندازه در هر دو سوی طیف موسیقایی تأثیرگذار ظاهر میشد: چه در اجرای پرشور و سرخوشانهٔ ظرایف تکنیکی و دشواریهای کنسرتوهای مندلسون و چایکوفسکی، بهترتیب با رهبری لئونارد برنستاین و آنتال دوراتی، در نخستین آلبوم خود (CBS/سونی، ضبطشده در سال ۱۹۶۸)، و چه در اجراهای درونگرایانه و صمیمانهٔ سوناتهای ویولن و تریوهای پیانوی بتهوون، در کنار دوستان نزدیکش، دانیل بارنبویم، پیانیست، و ژاکلین دو پره، ویولنسلنواز (EMI/وارنر، ضبطشده در سالهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰). اکنون، پس از انتشار بیش از ۱۰۰ آلبوم، چرخه کامل شده است و زوکرمن دانشی را که طی چندین دهه اندوخته، به نسل تازهٔ نوازندگان منتقل میکند. او در این مسیر همان ویژگیهایی را به نمایش میگذارد که نوازندگیاش را متمایز میسازند: جذابیت، فروتنی و بینشی ژرف و نافذ.