
Soprano
.(1928 - 1996)
با اینکه فعالیت بینالمللی این خواننده تا حدی زیر سایهٔ سوپرانوهای لیرکِ همدورهاش قرار گرفت، شاید به این دلیل که معمولاً خیلی بیسروصدا و بدون خودنمایی روی صحنه ظاهر میشد، صدای نقرهفامش ــ صدایی نهچندان بزرگ، اما آنقدر متمرکز که حتی از میان صدای ارکستر آثار وردی و واگنر هم بهخوبی شنیده میشد ــ در کنار جذابیت شخصیاش، او را به خوانندهای محبوب در بسیاری از سالنهای اپرای اروپا، بهخصوص در آلمان، تبدیل کرد. جذابیتش شیرین و دلنشین بود، اما هیچوقت بیش از حد نازکنارنجی یا لوس به نظر نمیرسید. او در کنسرواتوار بارسلونا موسیقی خواند و مثل خیلی از خوانندههای اسپانیایی، کار حرفهایاش را با زارزوئلا شروع کرد. در سال ۱۹۴۹، در حالی که آن زمان صدایش بیشتر در محدودهٔ متزوسوپرانو بود، نخستین حضور صحنهای خود را تجربه کرد. البته خیلی زود از صحنهٔ زارزوئلا فاصله گرفت، اما ارتباطش را با این ژانر هیچوقت قطع نکرد و در طول دوران حرفهایاش بارها قطعات زارزوئلا را در رسیتالها اجرا یا ضبط کرد. نخستین اجرای کلاسیک مهمش در سال ۱۹۵۲ در بارسلونا بود؛ جایی که بهعنوان تکخوان در سمفونی نهم بتهوون حضور داشت. نخستین اجرای اپراییاش هم در سال ۱۹۵۵ در اکسآنپرووانس بود، با نقش کروبینو در عروسی فیگارو. همان سال نخستین حضورش در کاونت گاردن لندن را هم با نقش ویولتا در لا تراویاتا تجربه کرد. سال بعد، در جشنوارهٔ گلیندبورن برای اولین بار روی صحنه رفت و نقش پامینا در فلوت سحرآمیز را خواند. در سال ۱۹۵۸ برای اولین بار در اپرای دویچه برلین ظاهر شد و همکاریاش با این مجموعه بیش از ۳۰ سال ادامه پیدا کرد. او یکی از محبوبترین هنرمندان این اپرا بود و تنها پنج سال پس از نخستین حضورش، در سال ۱۹۶۳، عنوان افتخاری کامرسِنگرین (Kammersängerin) را دریافت کرد؛ عنوانی که در آلمان به خوانندگان بسیار برجسته و مورد احترام اعطا میشود. او در سال ۱۹۶۱ با اپرای ایدومِنئو نخستین حضورش را در جشنوارهٔ سالزبورگ تجربه کرد. حضورش در متروپولیتن اپرای نیویورک اما تا سال ۱۹۶۶ طول کشید؛ جایی که برای نخستین بار در نقش دونا الویرا روی صحنه رفت. اوایل فعالیت حرفهایاش بیشتر روی نقشهای سبکترِ سوپرانو لیرک تمرکز داشت، بهخصوص نقشهای موتسارت. اما هرچه از نظر سنی و هنری پختهتر شد و صدایش قدرت بیشتری پیدا کرد، توانست نقشهای سنگینتر را هم به رپرتوارش اضافه کند؛ از جمله اِوا در خوانندگان استاد نورنبرگ واگنر و الیزابت در دون کارلوی وردی، بدون اینکه برای خواندن این نقشها بیش از توان طبیعی صدایش به آن فشار بیاورد. از او تعداد نسبتاً کمی ضبط استودیویی باقی مانده، اما در میان همین ضبطها، اجرای نقش ویولتا در لا تراویاتا (London 443 000-2) جایگاه ویژهای دارد. این ضبط یکی از معدود اجراهایی است که هم ظرافت و سبک و شیکبودن ویولتا، این زن اشرافی و بدنامِ پاریسی، را بهخوبی نشان میدهد و هم تبوتاب و شدت عشق تراژیکی را که سرنوشتش را به نابودی میکشاند، بهخوبی منتقل میکند.