
Composer
.(1695 - 1764)
پیترو لوکاتلی (Pietro Locatelli)، که میتوان او را پاگانینیِ قرن هجدهم دانست، هم ویولننوازی کاریزماتیک بود و هم آهنگسازی پیشگام. او در سال ۱۶۹۵ متولد شد و سبک کنسرتوییِ پُرمایه و چندلایهٔ آرکانجلو کورلی را، که احتمالاً نزد او شاگردی کرده بود، ادامه داد؛ اما علاقهٔ اصلیاش به کنسرتوی تکنواز، گونهای نوظهور در آن زمان، معطوف بود؛ گونهای که لوکاتلی آن را به اوج تازهای از مهارت و چیرهدستی رساند. حرکات آکروباتیک و نفسگیر او با ویولن شهرتی افسانهای داشت. کنسرتوهای ویولن باقیمانده از او نشان میدهند که بهشکلی ویژه مجذوب بالاترین محدودهٔ صوتی ویولن، پیمودن فاصلههای بسیار گسترده و جهشهای جسورانه میان سیمها بوده است. لوکاتلی در کنسرتوهای تکنواز و مجموعهٔ ۲۴ کاپریس خود، فن نوازندگی ویولن را بهطور گسترده متحول کرد. او همچنین آثارش را بهصورت نظاممند منتشر میکرد تا دامنهٔ انتشار و تأثیرگذاری آنها به حداکثر برسد. لوکاتلی در کنار این مهارتهای نمایشی، سبکی تغزلی و ظریفتر نیز پرورش داد که اغلب از موسیقی آوازی و آهنگ گفتار الهام میگرفت. نمونهٔ برجستهٔ آن، کنسرتوی دراماتیک «نالۀ آریادنه» (Il pianto d’Arianna) است که در آن، ویولن تکنواز به صدای قهرمانی تبدیل میشود که تسئوس او را ترک کرده است. لوکاتلی که تاجری زیرک نیز بود، در ۳۵ سال پایانی عمرش با رفاه در آمستردام زندگی کرد و سرانجام در سال ۱۷۶۴ در همان شهر درگذشت.