
Cello , Violin
.(1906 - 1986)
پیر لئون ماری فورنیه در خانوادهای نظامی متولد شد. پدرش ژنرال بود و مادرش که به موسیقی علاقه داشت، آموزش پیانو را به او آغاز کرد. او در نهسالگی به نوع خفیفی از بیماری فلج اطفال مبتلا شد. ضعف پاهایش باعث میشد پدالگیری هنگام نواختن پیانو برایش دشوار باشد. ازاینرو به ویولنسل روی آورد و پس از پیشرفت سریع، در کنسرواتوار پاریس پذیرفته شد. استادان او در این مرکز پل بازِلِر و آنتون هکینگ بودند. فورنیه در سال ۱۹۲۴، در هفدهسالگی، فارغالتحصیل شد. او یک سال پس از پایان تحصیلاتش نخستین اجرای رسمی خود را روی صحنه برد؛ اجرایی تکنوازانه با ارکستر کنسرتهای کولون که با نقدهای مثبتی روبهرو شد. او فعالیت حرفهای موفقی را بهعنوان نوازندهای کنسرتگذار و هنرمندی فعال در اجراهای موسیقی مجلسی آغاز کرد و بهتدریج در سراسر اروپا به شهرت فراوانی دست یافت. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹، مدیریت بخش آموزش ویولنسل در مدرسهٔ عالی نرمال را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۱ به عضویت هیئت علمی کنسرواتوار پاریس درآمد، اما در سالهای جنگ امکان ادامهٔ فعالیتهای گستردهٔ کنسرتی و سفرهای هنری برایش وجود نداشت. با پایان جنگ، بار دیگر توانست فعالیتهای خود را از سر بگیرد و شهرت و اعتبار بینالمللیاش بهسرعت افزایش یافت. مخاطبان قدیمیاش دریافتند که عمق هنری نوازندگی او بیش از گذشته شده است. ژوزف سیگتی، ویولونیست مجار، که در جریان تمرینهای مربوط به اجرای فورنیه در جشنوارهٔ ادینبرو در سال ۱۹۴۷ با او دیدار کرد، بیش از ده سال بود که نوازندگیاش را نشنیده بود. او بعدها نوشت که از «زیبایی و وقار آپولونیِ نوازندگی فورنیه، که در این سالها به دست آورده بود، بهشدت تحت تأثیر قرار گرفته است». در همان سالها، سیگتی، فورنیه، ویلیام پریمس، نوازندهٔ ویولا، و آرتور شنابل، پیانیست، یک کوارتت پیانو تشکیل دادند و کنسرتهایی افسانهای برگزار کردند که در آنها تقریباً تمام آثار موسیقی مجلسیِ پیانویی شوبرت و برامس را اجرا کردند. متأسفانه، ضبطهای آرشیوی این مجموعه که با دستگاههای آکتیات بیبیسی تهیه شده بود، بهمرور آسیب دید و از میان رفت. فورنیه نخستین تور خود در ایالات متحده را در سال ۱۹۴۸ برگزار کرد. آرتور شنابل، همکار او در اجراهای موسیقی مجلسی، از پیش به نوازندگان ویولنسل، دیگر موسیقیدانان و منتقدان خبر داده بود که قرار است نوازندهای بزرگ و تازهنفس به دیدارشان بیاید. منتقدان نیویورک و بوستون با شور و اشتیاق فراوان از او استقبال کردند. با گسترش فعالیتهای کنسرتی، ناچار شد از سمت خود در کنسرواتوار کنارهگیری کند. او نخستین بار در سال ۱۹۵۹ در مسکو به اجرای برنامه پرداخت. لو گِرینبرگ، مفسر موسیقی، دربارهٔ نوازندگی او نوشت که فورنیه بهخاطر تفسیر رمانتیک، وضوح ساختاری، جملهبندی پرطراوت و آرشهکشی تمیز و گستردهاش برجسته بود؛ ویژگیهایی که همگی «در خدمت آشکار ساختن محتوای اثر» قرار داشتند. فورنیه از رپرتواری گسترده برخوردار بود که آثار باخ، بوچرینی، آهنگسازان دورهٔ رمانتیک، دبوسی، هیندمیت و پروکفیف را دربرمیگرفت. آهنگسازانی چون مارتینو، مارتینون، فرانک مارتن، روسل و پولنک آثاری برای او نوشتند. او هر جمعهشب قرار ثابتی داشت تا بهطور خصوصی با آلفرد کورتو، پیانیست برجستهٔ فرانسوی، موسیقی مجلسی بنوازد. گاه موسیقیدانانی چون ژاک تیبو نیز به جمع آنها میپیوستند. فورنیه در سال ۱۹۵۳ به درجهٔ شوالیهٔ لژیون دونور نائل شد و در سال ۱۹۶۳ به مقام افسری این نشان ارتقا یافت. او در سال ۱۹۷۲ بازنشسته شد و در سوئیس اقامت گزید و به برگزاری کلاسهای پیشرفتهٔ نوازندگی پرداخت. بااینحال، همچنان به اجرای کنسرت ادامه داد؛ حتی در سال ۱۹۸۴، هنگامی که ۷۸ سال داشت، روی صحنه رفت. یکی از منتقدان لندنی در آن زمان، روانی و سیالی نوازندگی او و تکنیک قدرتمند و استوار دست چپش را ستود.