پیِرو کاپوچیلّی یکی از برجستهترین باریتونهای نسل خود بود که بیش از همه با آثار وردی پیوند داشت. گسترهٔ صوتی وسیع او، بیش از دو اکتاو و نیم، و توانایی تقریباً افسانهایاش در کنترل نفس، او را برای اجرای حتی دشوارترین نقشها کاملاً آماده کرده بود. هرچند بازیگری و حرکات نمایشی او روی صحنه عموماً محدود بود، در تفسیر آوازی مهارت فراوانی داشت و بهجای جلوههای نمایشیِ خارج از موسیقی، بر ظرافتهای بیان غنایی تکیه میکرد. کاپوچیلّی در دوران کودکی و نوجوانی علاقهای به موسیقی نداشت. تنها اصرار چند تن از اعضای خانوادهاش ــ که همگی از دوستداران اپرا بودند و از کیفیت صدای آموزشندیدهٔ او تأثیر پذیرفته بودند ــ سرانجام او را متقاعد کرد که موسیقی را بهعنوان حرفهای آینده در نظر بگیرد. او در سال ۱۹۴۹ در یک تالار اپرای محلی آزمون آواز داد. در آنجا لوچانو دوناجو، خوانندهای بازنشسته که تازه فعالیت دوم خود را بهعنوان مدرس آغاز کرده بود، صدای او را شنید و تشویقش کرد به فراگیری موسیقی بپردازد. کاپوچیلّی همچنان بیمیل بود، زیرا تصور میکرد در معماری آیندهٔ حرفهای بهتری در انتظارش است. او حتی برای مدتی کوتاه درسهایش را کنار گذاشت، اما اصرار دوناجو و پیشنهاد آموزش رایگان سرانجام او را واداشت در سال ۱۹۵۰ تحصیل موسیقی را از سر بگیرد. گسترهٔ صوتی وسیع کاپوچیلّی تا حد زیادی ذاتی بود و بهواسطهٔ علاقهٔ فراوانش به ورزش، بهویژه شیرجه و شنا، کنترل نفس بسیار خوبی نیز به دست آورده بود. دوناجو و او روی بهکارگیری این توانایی در آوازخوانی کار کردند؛ از جمله حفظ پیوستگی جملههای موسیقایی و پرورش فن «مِسا دی وُچه» (messa di voce)، یعنی تغییر تدریجی شدت صدا از ضعیف به قوی و برعکس. کاپوچیلّی در سال ۱۹۵۵ برای حضور در لا اسکالا در میلان آزمون داد. داوران که عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفته بودند، او را تشویق کردند در مسابقهٔ ویوتی شرکت کند. پس از کسب مقام نخست، تئاترو نوو از او دعوت کرد نقش تونیو را در اپرای پالیاچی اجرا کند و او در سال ۱۹۵۷ نخستین حضور حرفهای خود را روی صحنه تجربه کرد. در سال ۱۹۵۸، در نخستین اجرای خود در پالرمو، نقش مونفورته را در اپرای عیدهای سیسیلی اثر وردی، به رهبری تولیو سرافین، خواند. سرافین سپس از او دعوت کرد نقش انریکو را در ضبط پیشِ روی خود از اپرای لوسیا دی لامرمور، با حضور ماریا کالاس، اجرا کند. خیلی زود تالارهای اپرای دیگری در ایتالیا و خارج از آن نیز او را به همکاری دعوت کردند. کاپوچیلّی در سال ۱۹۶۰ با اجرای نقش ژرمون در اپرای متروپولیتن نیویورک نخستین حضورش را در آن تالار تجربه کرد و در سال ۱۹۶۴ برای نخستین بار در لا اسکالا روی صحنه رفت. او در سال ۱۹۶۷ با اجرای نقش ژرمون در اپرای تراویاتا نخستین حضور خود را در کاونت گاردن تجربه کرد و در سال ۱۹۶۹ نیز در اپرای لیرک شیکاگو، با اجرای اثری نسبتاً کماجرا از وردی، دو فوسکاری، نخستین حضورش را در ایالات متحده رقم زد. در طول دههٔ ۱۹۷۰، کاپوچیلّی رپرتوار خود را با دقت گسترش داد و میان نقشهای وردی و نقشهای بلکانتو، مانند فیگارو در اپرای روسینی، تعادل برقرار کرد. او برای پذیرفتن نقشهای سنگینتر، از جمله نقش سیمون بوکانگرا، شتابی به خرج نداد و ترجیح داد تا زمان مناسب برای افزودن آنها به رپرتوارش صبر کند.