فیلیپ پیکت یکی از برجستهترین رهبران گروههای موسیقی در جنبش موسیقی قدیم لندن است و بهعنوان نوازندهای چیرهدست و بسیار تحسینشده در ساز ریکوردر نیز شناخته میشود. او در دوران نوجوانی و از طریق آشنایی با دیوید مونرو و آنتونی بینز، دو تن از چهرههای پیشگام نسل نوازندگان سازهای تاریخی، به موسیقی قدیم علاقهمند شد. پیکت نواختن انواع سازهای بادی دورهٔ باروک و دورههای پیش از آن را آموخت؛ از جمله ریکوردر، کرومهورن، راکت و شاون. او پیش از رسیدن به بیستسالگی بهعنوان نوازندهای برجسته شناخته شده بود. در سال ۱۹۷۲، هنگامی که ۲۱ سال داشت، به مقام استادی ساز ریکوردر در مدرسهٔ موسیقی و درام گیلدهال منصوب شد و ۲۵ سال در این سمت باقی ماند. در سراسر دههٔ ۱۹۷۰، موفقیت او بهعنوان نوازندهٔ تکنواز و عضو گروههای اجرایی سازهای بادی قدیم پیوسته افزایش یافت؛ در همین حال، دانش و مهارتهای پژوهشی خود را نیز گسترش میداد. او بهتدریج گروههای موسیقی خود را تشکیل داد و در سال ۱۹۸۱، گروه «نیو لندن کنسورت» را بنیان گذاشت. این گروه خیلی زود به اجرای موسیقی با دقتی کمنظیر شهرت یافت؛ اجراهایی که نهتنها بر آگاهی از شیوههای اجرایی تاریخی، تفسیر و آرایهپردازی موسیقایی استوار بودند، بلکه زمینههای سیاسی، فرهنگی و آموزشی دوران مرتبط با آثار اجراشده را نیز در نظر میگرفتند. دیدگاه پیکت به اجرای موسیقی قدیم، رویکردی نسبتاً آزادانه دارد. به این معنا که او و گروههایش، بر پایهٔ اطلاعات قطعی موجود دربارهٔ شیوهٔ اجرای آثار هر دوره، برداشتها و بسطهایی را که معقول میدانند به کار میگیرند، مشروط بر آنکه این برداشتها با شواهد تاریخی شناختهشده در تضاد نباشند. در مقابل، برخی دیگر از مکاتب اجرای موسیقی قدیم، خود را به آنچه بهطور مستند در دوران موردنظر اجرا میشده محدود میکنند. ازاینرو، اجراهای پیکت معمولاً از نظر ترکیب سازها و آرایهپردازی رنگارنگاند، از سازهای کوبهای تاریخی بهره میبرند و در برخی تصمیمهای ریتمیک بر حدس و گمان متکی هستند. این اجراها همچنین پرتحرکاند و اغلب جنبههای بداههپردازانه دارند. ویژگی دیگر گروههای پیکت، توجه او به جایگاه محوری آواز در بیشتر دورههای تاریخیِ حوزهٔ تخصصیاش است. به همین دلیل، او روابط نزدیکی با گروهی ثابت از خوانندگان دارد که اغلب در کنسرتهایش شرکت میکنند. از میان این هنرمندان میتوان به کاترین بات، مایکل جورج، اندرو کینگ، تسا بونر، بلیندا سایکس، اولیو سیمپسون، سایمون گرانت و بسیاری دیگر اشاره کرد. پیکت در دههٔ ۱۹۸۰ در جشنوارهٔ شهر لندن به موفقیت چشمگیری دست یافت و در سال ۱۹۸۸ بهعنوان مدیر هنری جشنوارهٔ سامرسکوپ ساوتبنک، ویژهٔ موسیقی قرون وسطی و رنسانس، منصوب شد. او در سال ۱۹۹۴ مدیریت «موزیسینز آو دِ گلوب» را بر عهده گرفت؛ سازمان موسیقی مقیم تئاتر گلوب لندن که بر اساس الگوی تاریخی بازسازی شده است. پیکت ضبطهای متعددی بهعنوان تکنواز و رهبر گروههای موسیقی برای شرکتهای دکا/لُوازوآر و لین انجام داده است. این آثار شامل مجموعهای از تفسیرهای بسیار تحسینشده از دستنوشتههای مشهور قرون وسطایی کارمینا بورانا، آلبومهای نمایشی همچون اپرای اورفئو اثر مونتهوردی و ونوس و آدونیس اثر بلاو، موسیقی مرتبط با آثار شکسپیر، کنسرتوهای براندنبورگ باخ، موسیقی دورههای الیزابتی و ژاکوبی، رکوئیم اثر بیبر و آثار متعدد دیگری است که بیشتر به دورههای قرون وسطی، رنسانس و اوایل باروک تعلق دارند.