
Conductor , Cello
.(1914 - 1990)
پل تورتلیه هنرمندی برجسته و چیرهدست بود که رویکردش به نوازندگی ویولنسل بر جان بخشیدن به موسیقی متمرکز بود و احترام و محبت شمار بیشماری از همکارانش را برانگیخت. دوستی دیرپای او با پابلو کاسالس سبب شد که به تعبیر یکی از منتقدان فرانسوی، نقش آپولون را در کنار ژوپیترِ کاسالس ایفا کند. تورتلیه نیز همچون کاسالس بر استفاده از تنها یک انگشت در هر لحظه روی سیم تأکید داشت تا سیم بتواند آزادانه به ارتعاش درآید. تخیل و آزادی عاطفی از ویژگیهای اجراهای او بودند و نوازندگان جوان بسیاری را به خود جذب میکردند. مادر تورتلیه در ششسالگی یک ویولنسل به او هدیه داد و از همان آغاز، مسیر حرفهای او بهسوی نوازندگی شکل گرفت. نخستین معلمش، بئاتریس بلوم، پل جوان را با انعطافپذیری مچ دست و آزادی حرکت بازو در آرشهکشی آشنا کرد؛ ویژگیهایی که مکتب فرانسویـبلژیکی بر آنها تأکید داشت. تورتلیه در دهسالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد و در آنجا نزد ژرار هکینگ به تحصیل پرداخت. هکینگ او را به برخورداری از آزادی ریتمیک تشویق کرد و عشق پایدار به آثار باخ را در شاگردش پرورش داد. تورتلیه در دوران تحصیل، در کافهها و سینماهای پاریس نیز اجرا میکرد و در شانزدهسالگی با کسب جایزهٔ نخست از کنسرواتوار فارغالتحصیل شد. تورتلیه پس از پیوستن به ارکستر رادیوی پاریس در مقام دستیار نوازندهٔ اصلی، نخستین اجرای خود را با انجمن کنسرت لامورو برگزار کرد؛ در همین دوران، نزد ژان گالون در کنسرواتوار به مطالعهٔ هارمونی نیز ادامه میداد. پایان این دورهٔ آموزشی، جایزهٔ نخست دیگری برای او به ارمغان آورد؛ این بار در رشتهٔ آهنگسازی. تورتلیه در مقام عضو ارکستر سمفونیک مونتکارلو، زیر نظر توسکانینی و والتر نوازندگی کرد و کنسرتوگونهٔ تکنوازی خود را در اثر «دن کیشوت» اثر ریشارد اشتراوس، به رهبری خود آهنگساز، اجرا کرد. اگرچه حرفهٔ تورتلیه در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ پیشرفت چشمگیری داشت و او را به آسیا، آفریقا و نیز آمریکای شمالی و جنوبی کشاند، جنگ جهانی دوم فعالیتهایش را محدود کرد. پس از جنگ، بار دیگر اجراهای کنسرتی خود را از سر گرفت. تلاشها برای تشکیل کشور اسرائیل تأثیر عمیقی بر او گذاشت و تورتلیه، با وجود کاتولیک بودن، خانوادهاش را به ماباروت، کیبوتصی در فاصلهٔ چندصد یاردی مرز دشمن، منتقل کرد. در سال ۱۹۵۰، نخستین جشنوارهٔ پراد که به مناسبت دویستمین سالگرد درگذشت باخ برگزار میشد، با دعوت کاسالس از تورتلیه برای نوازندگی در مقام ویولنسلنواز اصلی همراه شد. تورتلیه از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۹ استاد کنسرواتوار پاریس بود و از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۵ در مدرسهٔ عالی فولکوانگ در شهر اِسِن آلمان تدریس کرد. در سالهای پایانی عمر، رهبری ارکستر بخش بیشتری از وقت او را به خود اختصاص داد؛ آهنگسازی نیز، از جمله ساخت دو کنسرتو، جایگاه مهمی در فعالیتهایش داشت. کتاب او با عنوان «چگونه مینوازم، چگونه تدریس میکنم» به یکی از منابع معیار در زمینهٔ اجرای آثار مدرن ویولنسل تبدیل شده است.