ارکستر کنسرتهای لامورو، نهادی خصوصی برای برگزاری کنسرت، یکی از طولانیترین پیشینهها و پرافتخارترین نامها را در تاریخ موسیقی سمفونیک پاریس دارد. این ارکستر در دههٔ ۱۹۹۰ بهتدریج از دورهای بیرون آمد که در آن اعتبار تاریخیاش بسیار فراتر از جایگاه هنری معاصرش بود. شارل لامورو (۱۸۳۴–۱۸۹۹)، رهبر ارکستر، قراردادی از تئاتر شاتو دو دریافت کرد تا هر هفته کنسرتهای سمفونیک برگزار کند. ارکستر او که «انجمن کنسرتهای نو» نام داشت، نخستین اجرای خود را در ۲۳ اکتبر ۱۸۸۱ برگزار کرد. این ارکستر رقیبانی نیز داشت: انجمن هنری که کولون در سال ۱۸۷۴ بنیان گذاشته بود و کنسرتهای مردمی به رهبری ژول-اتین پاسلو (۱۸۱۹–۱۸۸۷). هنگامی که کنسرتهای نو در سال ۱۸۹۷ با رقیبی کمعمر به نام «کنسرتهای اپرا» ادغام شد و نام کنسرتهای لامورو را برگزید، این نام تازه در واقع تنها رسمیت بخشیدن به نامی بود که سالها بهطور غیررسمی به آن شهرت داشت؛ ضمن آنکه یادآور رهبر ارکستر نیز بود که در همان سال بازنشسته شد و سمت رهبری را به دامادش سپرد. پس از درگذشت لامورو در سال ۱۸۹۹، نوازندگانش برای تداوم فعالیت ارکستر، تشکلی تعاونی تشکیل دادند. این ارکستر همچنان نیرویی مهم در موسیقی فرانسه باقی ماند و نخستین اجراهای دو اثر دبوسی، نوکتورنها (۱۹۰۰) و دریا (۱۹۰۳)، و نیز آثار تازهٔ متعدد دیگری را برگزار کرد. هنگامی که جنگ جهانی اول شمار اعضای آن را کاهش داد، ارکستر بهطور موقت با کنسرتهای کولون ادغام شد؛ ارکستری که آن نیز پس از مرگ کولون به همین شیوه به فعالیت خود ادامه داده بود. پاریس در فاصلهٔ میان دو جنگ جهانی، یکی از مراکز جهانی موسیقی نوین بود. ارکسترهای کولون و لامورو از یکدیگر جدا شدند و کنسرتهای پاسلو در سال ۱۹۲۰ احیا شد. هر یک از این سه مجموعه، فصلی از تاریخ موسیقایی پرجنبوجوش آن دوران را رقم زدند. پل پاره، آلبر ولف و اوژن بیگو، هم ارکستر لامورو و هم دو ارکستر دیگر را رهبری کردند. در سال ۱۹۳۷، تغییر در شیوهٔ ادارهٔ فعالیتهای سمفونیک پاریس پیشنمایی شد؛ زمانی که دولت برای اهداف پخش رادیویی، بودجهٔ ارکستر ملی رادیو و تلویزیون فرانسه (RTF) را تأمین کرد. اشغال آلمان در سالهای ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ این تحول را برای مدتی متوقف کرد و زندگی کنسرتی پاریس را به رکود کشاند، اما ارکستر لامورو به فعالیت خود ادامه داد. ژان مارتینون و ایگور مارکویچ از جمله رهبران ارشد این ارکستر در دهههای پس از جنگ بودند. بااینحال، همزمان با پیشتازی گروههای تحت حمایت دولت در عرصهٔ موسیقی ارکسترال، کیفیت ارکسترهای خصوصی رو به کاهش گذاشت. در سال ۱۹۶۸، با انحلال کنسرتهای کنسرواتوار و جایگزینی آنها با ارکستر حرفهای و تماموقت پاریس، رقابت دشوارتر نیز شد. این اتفاق به افول هر سه مجموعهٔ خصوصی برگزارکنندهٔ کنسرت انجامید. ۹۶ نوازندهٔ ارکستر کنسرت لامورو تلاش کردند اعتبار تاریخی آن را دوباره احیا کنند. در سال ۱۹۹۳، پس از آنکه یوتاکا سادو، رهبری که تقریباً هیچکس او را نمیشناخت، دو بار بهعنوان رهبر مهمان با ارکستر همکاری کرد، این گروه او را بهعنوان رهبر ارشد خود برگزید. تحت رهبری سادو، ارکستر لامورو ضبط آثار را از سر گرفت. نخستین ضبط آن شامل مجموعهای از آثار ژاک ایبر برای مسابقات بود که با لیبل ناکسوس منتشر شد. سپس برنامهای را برای ضبط بسیاری از شاهکارهای راول و دیگر آهنگسازانی آغاز کرد که ارکستر پیشتر نخستین اجرای آثارشان را برگزار کرده بود.