
Orchestra
.(1778)
ارکستر تئاتر لا اسکالا میلان، بهعنوان ارکستر همراه یکی از مشهورترین تالارهای اپرای جهان، نخستین اجراهای اپراهای کلاسیکی از آهنگسازانی چون وردی، روسینی و اشتوکهاوزن را در کارنامه دارد. این ارکستر را شماری از برجستهترین رهبران ارکستر جهان رهبری کردهاند و همواره از واکنشهای پرشور و هیجانانگیزِ مشتاقترین تماشاگران موسیقی برخوردار بوده است. پس از افتتاح لا اسکالا در سال ۱۷۷۸، رهبری ارکستر تا سالها بر عهدهٔ نوازندهٔ هارپسیکورد یا نوازندهٔ اول ویولن بود؛ تا اینکه آلبرتو ماتسوکاتو در سال ۱۸۵۴ به نخستین رهبر ارکستر آن تبدیل شد. فرانکو فاشو در سال ۱۸۷۲ کنسرتهای مستقل ارکستر را پایهگذاری کرد و آرتورو توسکانینی، که از سال ۱۸۹۸ رهبر اصلی اپرای لا اسکالا بود، در سال ۱۹۲۱ مدیریت موسیقی ارکستر تازهاستقلالیافته را بر عهده گرفت. پس از آن، رهبران برجستهای همچون ویکتور دِ ساباتا، کارلو ماریا جولینی، کلودیو آبادو، ریکاردو موتی، دانیل بارنبویم و ریکاردو شایلی بر سکوی رهبری این ارکستر ایستادهاند. این ارکستر که به صدای پرتحرک و پویای خود شهرت دارد، در ضبط زندهٔ اپرای توسکا اثر پوچینی در سال ۱۹۵۳ به اوج تواناییهایش رسید. در این اجرا، ماریا کالاس نقش اصلی را خواند و ویکتور دِ ساباتا ارکستر را رهبری کرد. بسیاری این ضبط را بهترین ضبط اپرا در تمام دوران میدانند. ارکستر تئاتر لا اسکالا در سال ۱۹۸۲ سازماندهی دوباره شد و با نام فیلارمونیکا دلا اسکالا، رپرتوار سمفونیک را نیز به فعالیتهای اپرایی خود افزود. این ارکستر در سالهای بعد، با اجرای چرخهٔ سمفونیهای بتهوون به رهبری جولینی در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، و نیز با اجرای ظریف و حساس آثار نینو روتا، آهنگساز و دوست ریکاردو شایلی، در آلبوم آلبوم فلینی (۲۰۱۹)، بار دیگر تواناییهای هنری خود را به اثبات رساند.