نورما باروز بیش از همه بهخاطر اجراهایش در موسیقی باروک، بهویژه آثار هندل، شناخته میشود؛ بااینحال، در اجرای آثار موتسارت و اپرای سبک نیز توانایی چشمگیری داشته است. از جملهٔ این آثار میتوان به اپرتهای گیلبرت و سالیوان و اپرتهای وینی اشاره کرد. او در آکادمی سلطنتی موسیقی لندن به تحصیل موسیقی پرداخت و در همان دوران دانشجویی، نقشهای اصلی و دشوار اپرایی را اجرا کرد. نخستین اجرای حرفهای او در سال ۱۹۷۰، با گروه اپرای سیار گلیندبورن (Glyndebourne Touring Company) و در نقش زرلینا در اپرای دون ژوان (Don Giovanni) اثر موتسارت بود. در همان سال، نخستین حضورش در کاونت گاردن را نیز تجربه کرد و نقش بسیار دشوار و پرزرقوبرق فیاکرمِیلی را در اپرای آرابلا (Arabella) اثر ریشارد اشتراوس بر عهده گرفت. سال بعد، او با ایفای نقش بلوند در اپرای ربودن از حرمسرا (The Abduction from the Seraglio) اثر موتسارت، نخستین اجرای خود را در سالزبورگ تجربه کرد. باروز بین سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۱ چندین نقش را در گلیندبورن اجرا کرد و در کنار آن، به ضبط آثار موسیقایی، حضور در تولیدات تلویزیونی اپراها و اپرتها و برگزاری رسیتال نیز پرداخت. او در سال ۱۹۷۹، همین نقش را برای نخستین حضورش در اپرای متروپولیتن نیویورک بار دیگر اجرا کرد. باروز با امیل بلکور، تنور پیشین و مدرس آواز، ازدواج کرده است. او در سال ۱۹۸۲ از اجرای حرفهای کنارهگیری کرد.