
Tenor
.(1925 - 2017)
نیکولای گدا، با آن ظاهر جذاب، شیک و موقر، یکی از برجستهترین تنورهای لیرک جهان در نیمهٔ دوم قرن بیستم بود و در این عرصه پابهپای خوانندههای لاتینتبار پیش میرفت؛ خوانندههایی که معمولاً در این نوع آواز حرف اول را میزدند. گدا تقریباً از پسِ هر کاری برمیآمد و آن هم با کمال مهارت. او سال ۱۹۲۵ در استکهلم به دنیا آمد؛ مادرش سوئدی بود و پدرش سوئدی-روسی. بخشی از دوران کودکی و نوجوانیاش را در آلمان گذراند و بعد بیشتر به سمت فرانسه کشیده شد؛ جایی که در اجرای رپرتوار فرانسوی بسیار درخشید. گدا چندین زبان میدانست و از هوش و درک موسیقایی گستردهای برخوردار بود؛ ویژگیای که توجه تهیهکنندهٔ معروف صفحات موسیقی، والتر لگ، را به خودش جلب کرد و لگ در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ عملاً او را «کشف» کرد. نتیجه، مجموعهای از ضبطهای ماندگار برای کمپانی EMI بود که با ضبط تاریخی بوریس گودونوف در سال ۱۹۵۲ شروع شد؛ گدا در آن نقش دیمیتری را خواند. در چهار دههٔ بعد، حدود ۲۰۰ اثر ضبطشدهٔ دیگر هم از او منتشر شد؛ آثاری که بازتابی از کارنامهٔ صحنهای او بودند. بخش مهمی از این کارنامه در اپرای پاریس، متروپولیتن اپرای نیویورک و کاونت گاردن لندن شکل گرفت و نقشهایی مثل تامینو در فلوت سحرآمیز، آلفردو در لا تراویاتا و دوک مانتوا در ریگولتو را شامل میشد. در کنار اینها، گدا در رپرتوار بزرگ تنورهای فرانسویِ گونو، مایربر و برلیوز هم جایگاه ویژهای داشت. شفافیت صدا و لگاتوی بیتکلف و روانش از مهمترین ویژگیهای هنری او بود؛ بهخصوص اینکه میتوانست نتهای اوج را با سبکی چشمگیر و بدون کوچکترین فشار، بهنرمی روی صدا نگه دارد. گوش بسیار دقیقش هم باعث شده بود در اجرای ترانه و لِید، رسیتالخوان قابلی باشد. از طرف دیگر، چون خیلی سریع قطعات جدید را یاد میگرفت، در اجرای موسیقی معاصر هم خوانندهای بسیار بهدردبخور بود؛ از جمله در متروپولیتن، جایی که چند نقش اپرایی تازه در آثار ساموئل باربر و جان کارلو منوتی را برای نخستین بار اجرا کرد. گدا تا اواخر دههٔ هفتاد زندگیاش همچنان روی صحنه میرفت و ضبط میکرد. او در سال ۲۰۱۷، در ۹۱سالگی، از دنیا رفت.