
Violin
.(1987)
طنین لطیف، ظریف و خوشآهنگ ویولن نیکولا بندتی، تکنیک بینقص و حضور مغناطیسی او بر صحنه، در سال ۲۰۰۴، زمانی که تنها ۱۶ سال داشت و با اجرایی شورانگیز از کنسرتوی ویولن شمارهٔ ۱ شیمانوفسکی (۱۹۱۶) برندهٔ مسابقهٔ «موسیقیدان جوان سال» بیبیسی شد، کاملاً آشکار بود. بندتی که در سال ۱۹۸۷ در وست کیلبراید، در ناحیهٔ نورث ایرشر اسکاتلند، متولد شده و در مدرسهٔ منوهین آموزش دیده بود، تا آن زمان نیز تکنوازی باتجربه به شمار میرفت و استعدادهای استثناییاش موضوع یک مستند تلویزیونی قرار گرفته بود. کمتر از یک سال پس از پیروزی او در مسابقهٔ بیبیسی، شرکت دویچه گرامافون، مشهور به «برچسب زرد»، کنسرتوی شیمانوفسکی را با همراهی ارکستر سمفونیک لندن و به رهبری دانیل هاردینگ ضبط کرد. پس از آن، ضبط کنسرتوی می مینور مندلسون (۱۸۴۴) منتشر شد؛ اثری که ظرافت خیالانگیز و شیرینی ملودیک آن، کاملاً با تواناییهای بندتی تناسب داشت. آلبومی که بلوغ هنری او را به نمایش گذاشت، در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و کنسرتوهای سل مینور بروخ (با بازنگری در سال ۱۸۶۷) و چایکوفسکی (۱۸۷۸) را در کنار هم قرار میداد. این ضبط بهخاطر آرامش و متانت در تفسیر و جلوههای تکنیکی درخشان اما ملایم و لرزانطنین خود، برجسته بود. فعالیتهای بندتی در کنار اجراهای کنسرتی، که سهنوازی منظم او با لئونارد الشنبرویش، نوازندهٔ ویولنسل، و الکسی گرینیوک، پیانیست، بخش مهمی از آن را تشکیل میدهد، بهشدت بر آموزش موسیقی نیز متمرکز است. او در سال ۲۰۱۹ بنیاد بندتی را تأسیس کرد؛ بنیادی که هدفش ایجاد پیوند، الهامبخشی و آموزش از طریق طراحی و برگزاری کارگاههای الهامبخش، پرانرژی و نوآورانه و تولید محتوای ویدئویی است.