
Composer
.(1782 - 1840)
1993
پاگانینی مردی اهل نمایش و هنرمندی بالفطره در عرصهٔ اجرا بود. او با پوشاندن اندام رنگپریده و استخوانی خود در جامهای سیاه و عزادارانه، تأثیر موسیقایی اجراهایش را دوچندان میکرد و ظاهری شبیه به جسدی انسانی که دوباره جان گرفته باشد به خود میگرفت. او برای افزودن بر رمز و راز پیرامون شخصیتش، پس از هر اجرا تمام پارتیتورهای دستنویس خود را جمعآوری میکرد تا کسی نتواند از رازهای تردستیهای خیرهکننده و تکنیکهای حیرتانگیز نوازندگیاش سر درآورد. بااینحال، پشت این ظواهر نمایشی، پاگانینی، که در سال ۱۷۸۲ در جنوا زاده شد، هنرمندی عمیقاً جدی بود. ۲۴ کاپریس او برای ویولن سولو، اپوس ۱ (۱۸۱۷)، مجموعهای گرانبها از تکنیکهای پیشرو و نوآورانه را در خود جای دادهاند؛ از ضربههای جهشی آرشه گرفته تا اجرای همزمان چند نت با دست چپ در وضعیتهایی به غایت دشوار و انعطافطلبانه. شش کنسرتوی ویولن او نیز، که گویی موسیقی روسینی را به اوج هیجان و شدت میرسانند، به همان اندازه تأثیرگذارند. دومین کنسرتو، با نام «لا کامپانلا» (۱۸۲۶)، در موومان پایانی خود از هارمونیکهای درخشان و زنگمانندی بهره میگیرد. بااینهمه، ماندگارترین میراث پاگانینی دگرگون کردن هنجارهای اجرایی و تفسیری بود. از آن پس، نوازندگان میکوشیدند حتی دشوارترین و پیچیدهترین قطعات را چنان اجرا کنند که گویی نواختنشان بیهیچ زحمتی ممکن است؛ درحالیکه موومانهای آهسته را با تأمل و درنگی طولانی تفسیر میکردند. پس از مرگ پاگانینی در سال ۱۸۴۰، موسیقی دیگر هرگز کاملاً به شکل پیشین خود بازنگشت.