
Orchestra
.(1842)
ارکستر فیلارمونیک نیویورک که عموماً قدیمیترین ارکستر ایالات متحده به شمار میرود، یکی از قدرتهای بزرگ موسیقی ارکسترال آمریکا است؛ نهادی که در عین پاسداری نوآورانه از سنتها، پیشگام اجرای آثار تازه نیز بوده است. این ارکستر در سال ۱۸۴۲ تأسیس شد، اما چندین دهه طول کشید تا به ثباتی واقعی دست یابد. در سال ۱۸۷۷، تئودور توماس دورهٔ ۱۴سالهٔ رهبری خود را آغاز کرد و کیفیت ارکستر را بهطور چشمگیری ارتقا داد. پس از او، آنتون زایدل در سال ۱۸۹۱ رهبری ارکستر را بر عهده گرفت؛ همان سالی که تالار کارنگی افتتاح شد. این تالار تا سال ۱۹۶۲ محل اصلی اجرای ارکستر بود. در سال ۱۹۲۱، فیلارمونیک نیویورک با ادغام ارکستر سمفونیک ملی نیویورک تقویت شد و ویلم مِنگلبرگ به رهبر اصلی آن تبدیل شد. در سال ۱۹۲۸ نیز ارکستر، انجمن سمفونیک نیویورک را در خود ادغام کرد. آرتورو توسکانینی در سال ۱۹۳۰ بهعنوان تنها رهبر ارکستر منصوب شد و پس از کنارهگیری او در سال ۱۹۳۶، رهبران مهمان گوناگونی هدایت ارکستر را بر عهده گرفتند. لئونارد برنستاین در سال ۱۹۵۷ بهعنوان مدیر موسیقی منصوب شد و نخستین موسیقیدان متولد آمریکا بود که این سمت را به دست آورد. دورهٔ مدیریت او جایگاه ارکستر را تثبیت کرد: برنستاین طرحی بلندپروازانه برای سفارش ساخت آثار جدید به آهنگسازان آغاز کرد، مجموعهٔ تلویزیونی شبکهٔ سیبیاس با عنوان «کنسرتهای جوانان» را اجرا و میزبانی کرد و انتقال ارکستر به مرکز لینکلن را هدایت کرد. پس از برنستاین، پیر بولز در سال ۱۹۷۱ این سمت را بر عهده گرفت. سپس زوبین مهتا و کورت مازور ارکستر را بهسوی قرن بیستویکم هدایت کردند. لورین مازل در سال ۲۰۰۲ رهبری ارکستر را به دست گرفت و در سال ۲۰۰۸، هنگام سفر تاریخی فیلارمونیک نیویورک به کرهٔ شمالی، رهبر آن بود. پس از او، آلن گیلبرت در سال ۲۰۰۹ منصوب شد. در سال ۲۰۱۸، یاپ فان زوِدن جای او را گرفت و با تقویت رویکرد آیندهنگر ارکستر، تا زمان کنارهگیریاش در سال ۲۰۲۴ در این سمت باقی ماند. در سپتامبر ۲۰۲۶، گوستاوو دودامل کار خود را بهعنوان مدیر موسیقی و هنری جدید ارکستر فیلارمونیک نیویورک آغاز میکند. او در فصل ۲۰۲۵–۲۰۲۶ نیز بهعنوان مدیر منتخب موسیقی و هنر این ارکستر فعالیت کرده است.