نیو لندن کنسورت یکی از گروههای برجستهٔ اجرای موسیقی با سازهای تاریخی است. این گروه بیش از همه به اجرای موسیقی دورههای رنسانس و باروک شهرت دارد. بهجز کنسرتوهای محبوب باخ و ویوالدی، ضبطهای آن عمدتاً بر اپراهای اوایل دورهٔ باروک تمرکز دارند. اجراهای گروه از آثار مونتهوردی و بیبر بهویژه مورد تحسین قرار گرفتهاند. این گروه را فیلیپ پیکت بنیان گذاشت؛ او در دههٔ ۱۹۶۰، زیر نظر آنتونی بینز و دیوید مونرو، دو تن از برجستهترین نوازندگان انگلیسی این حوزه، به جنبش اجرای موسیقی با سازهای تاریخی پیوسته بود. توجه پیکت به زمینههای فرهنگی و تاریخی موسیقی در برنامههای نیو لندن کنسورت آشکار است؛ برنامههایی که اغلب به جریانهای فرهنگی و تاریخی دوران مربوط به آثار اجراشده نیز میپردازند. این گروه بهواسطهٔ همکاریهای دیرینهاش با خوانندگان موسیقی قدیم شناخته میشود و اغلب از آنها در برنامههای خود دعوت میکند. نوازندگی اعضای گروه بسیار شفاف، از نظر ریتمی منسجم و پرنشاط است و هر یک از نوازندگان آن بهتنهایی هنرمندی چیرهدست به شمار میرود. از تجربههای جسورانهتر این گروه میتوان به اجراهایی اشاره کرد که در آنها از گروههای ریتمنواز راک برای همراهی با اجراهای موسیقی رقص استفاده شده است. آثار ضبطشدهٔ نیو لندن کنسورت از سوی شرکتهای دکا/لُوازوآر و لین منتشر شدهاند. از میان آنها، مجموعهٔ برندهٔ جایزهای از دستنوشتههای آلمانی قرون وسطی با عنوان کارمینا بورانا شایان توجه است. دیگر آلبومهای گروه نیز اغلب بر اساس ایدههایی خلاقانه شکل گرفتهاند؛ مانند موسیقی اجراشده در روز «جشن دیوانگان»، موسیقی مرتبط با یک زیارت خاص یا آثاری که با کریستف کلمب پیوند دارند.